ΣΤΑΛΙΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΑΠΟ ΧΡΙΣΤΟΦΙΑ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 8-10-2010

Tου Σταυρου Λυγερου

Δεν πρόκειται για άτυχη στιγμή. Ο Δημήτρης Χριστόφιας εννοούσε αυτό που είπε ενώπιον Αμερικανών εμπειρογνωμόνων για διεθνείς σχέσεις. Αντανακλά όχι κάποια τακτική σκοπιμότητα, αλλά τη στρατηγική του για το Κυπριακό. Γι' αυτό και δεν προέβη σε διορθωτική δήλωση. Καθένας, βεβαίως, δικαιούται να έχει τις απόψεις του. Κανείς, όμως, δεν δικαιούται να κατακρεουργεί την πραγματικότητα για να υπηρετήσει το ιδεολόγημά του.

Από τη δεκαετία 1950, οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν διαπράξει βαρύτατα πολιτικά σφάλματα στο Κυπριακό. Δυστυχώς, για την ΑΚΕΛική ηγεσία, όμως, η Ελλάδα δεν εισέβαλε ποτέ στην Κύπρο. Ο Γεώργιος Παπανδρέου έστειλε την ελληνική μεραρχία στη Μεγαλόνησο σε συμφωνία με τη νόμιμη κυβέρνηση Μακαρίου και για να αποτρέψει τουρκική εισβολή. Το ενδεχόμενο εισβολής δεν ήταν θεωρητικό. Υπενθυμίζουμε ότι στην κρίση του 1964, η εισβολή ματαιώθηκε όταν ο πρόεδρος Τζόνσον απείλησε ευθέως την Αγκυρα.

Το δικτατορικό καθεστώς διέπραξε εθνικό έγκλημα σε βάρος του κυπριακού Ελληνισμού σε δύο δόσεις: απέσυρε την ελληνική μεραρχία και μερικά χρόνια αργότερα, με το πραξικόπημα, έδωσε την αφορμή στους Τούρκους να εισβάλουν. Το έγκλημα διεπράχθη από μη νομιμοποιημένη δημοκρατικά ελληνική κυβέρνηση και ως εκ τούτου δεν μπορεί να χρεωθεί στην Ελλάδα, νοούμενη ως συντεταγμένη πολιτεία του ελληνικού λαού. Ακόμα όμως κι αν κάποιος ταυτίσει αυθαιρέτως τη δικτατορία με την Ελλάδα και πάλι δεν μπορεί να μιλήσει για εισβολή της Ελλάδας.

Ο Χριστόφιας γνωρίζει την πραγματικότητα. Τη διαστρέφει, όμως, για να καλλιεργήσει το ιδεολόγημα της κυπριακής ταυτότητας. Προϋπόθεση γι' αυτό, όμως, είναι η «αποελληνοποίηση» των Ελληνοκυπρίων. Γι' αυτό μίλησε για εισβολή της Ελλάδας, γι' αυτό εξαφανίζει τις ελληνικές σημαίες, γι' αυτό προσπαθεί να «αποελληνοποιήσει» τα ελληνοκυπριακά εκπαιδευτικά προγράμματα.

Οι εθνικές ταυτότητες, όμως, είναι κάτι πολύ πιο βαθύ και ουσιαστικό από πολιτικές κατασκευές για να ακυρώνονται από έναν πρόεδρο. Γαλουχημένος στα νάματα του σταλινικού βολονταρισμού, ο Χριστόφιας νομίζει ότι η εθνική συνείδηση είναι μολυβιά για να τη σβήσει με τη γόμα της εξουσίας. Κι όλα αυτά, όταν έχει απέναντί του τον τουρκικό στρατό κατοχής, το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος του φανατικού εθνικιστή Ντερβίς Ερογλου και το πλήθος των Τούρκων εποίκων. Πώς τα αντιμετωπίζει; Αφήνει να εννοηθεί πως η λύση πρέπει να λαμβάνει υπόψη τα τουρκικά στρατηγικά συμφέροντα!

Αλλοτε, η «αγάπη» του ΑΚΕΛ για τους Τουρκοκύπριους «αδελφούς», υπαγορευόταν από τον κομμουνιστικό διεθνισμό. Σήμερα, υπαγορεύεται σε μεγάλο βαθμό από σκοπιμότητα. Μια λύση τύπου Ανάν, θα μετέτρεπε το ΑΚΕΛ σε κυρίαρχη πολιτική δύναμη, αφού θα εισέπραττε τη μεγάλη πλειοψηφία των τουρκοκυπριακών ψήφων, που σύμφωνα με το Σύνταγμα πρέπει να δίνονται σε ελληνοκυπριακά κόμματα. Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Ο άλλοτε φανατικός κομμουνιστής Χριστόφιας έχει συνειδητοποιήσει ότι μόνο εάν συνεχίσει να ευθυγραμμίζεται με τα γεωπολιτικά συμφέροντα των Αγγλοαμερικανών, θα παραμείνει «αγαπημένο παιδί» τους.

ΜΟΝΤΕΡΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ

Τον Δεκέμβριο του 2008 ομάδες πλουσίων και καλοταϊσμένων νέων παιδιών από τα Βόρεια προάστια των Αθηνών κάτω από την καθοδήγηση του Σύριζα και των κουκουλοφόρων, συνεπικουρούμενα από τις χιλιάδες των μεταναστευτικών ακρίδων που καραδοκούσαν για πλιάτσικο, λεηλάτησαν και έκαψαν τα καταστήματα εκατοντάδων βιοπαλαιστών βυθίζοντας στον εφιάλτη της ανεργίας 4000 οικογένειες. Ταυτόχρονα ομάδες δεκαεξαχρόνων μαθητών με τα σινιέ ρουχαλάκια τους, έψελναν στο Σύνταγμα μπροστά από το χριστουγεννιάτικο δέντρο τα «αντικάλαντα»:

Δακρυγόνα και φωτιές σκόρπισαν παντού, κάθε σπίτι και φωλιά οι μπάτσοι είναι παντού. Ει! Δακρυγόνα και φωτιές σε κάθε γειτονιά, οι νέοι εξεγείρονται, βοηθάτε ρε παιδιά. Δέντρο φωτεινό, καίει λαμπερό, φέρνει ενα μήνυμα από το λαό. Μες στη σιγαλιά ,ακούμε τρία μπαμ και κάνει η αγάπη την καρδιά γροθιά. Δακρυγόνα και φωτιές στο μικρό χωριό και χτυπάν αλύπητα νέους στο ψαχνό. Ει! Δακρυγόνα και φωτιές σκόρπισαν παντού κι η βουλή απέχει μόλις ένα ντου! Κόκκινες μπογιές, οι πέτρες είν΄πολλές , τα κανάλια δείχνουν τις ίδιες παπαριές . Τρέχουν τα παιδιά σε κάθε γειτονιά, φωνάζουνε συνθήματα και σπαν΄ στα πεταχτά. Δακρυγόνα και φωτιές στο εξωτερικό, πολύς κόσμος στους δρόμους κάτι τρέχει εδώ. Ει! Δακρυγόνα και φωτιές χρειάζεται αλλαγή, στον πλανήτη ας δώσουμε ακόμα μια στροφή. Τρίγωνα κάλαντα έξω απ΄τη βουλή, τα Μ.Α.Τ θα δουν χριστούγεννα φορώντας την στολή!

Στις 26 Νοεμβρίου του 1957 στην Κύπρο, μία ομάδα φτωχών μαθητών και βιοπαλαιστών του Γυμνασίου με επικεφαλής τον δεκαπεντάχρονο μαθητή του Λανιτίου Γυμνασίου Λεμεσού Ανδρέα Βασιλείου, εισέδυσαν στην καλλίτερα φυλασσόμενη Βρετανική αεροπορική βάση του κόσμου(πολλαπλές σειρές συρματοπλεγμάτων και κινητές περίπολοι με σκύλους), στο Ακρωτήρι και τοποθέτησαν δύο βόμβες σε ισάριθμα αεριωθούμενα βομβαρδιστικά τύπου Canberra,τα οποία βρίσκονταν μαζί με άλλα αεροσκάφη στο γιγαντιαίο υπόστεγο επισκευής, μήκους 120 μ και ύψους 20μ. Το απόγευμα της 26^ης Νοεμβρίου δύο εκκωφαντικές εκρήξεις ακούσθηκαν στο υπόστεγο. Ακολούθησαν αλλεπάλληλες εκρήξεις στις δεξαμενές καυσίμων των αεροσκαφών. Μέσα σε λίγα λεπτά γιγάντιες φλόγες έζωσαν ολόκληρο το υπόστεγο, μέσα στο οποίο ευρίσκοντο τέσσερα βομβαρδιστικά Canberra, και ένα τύπου vendom.Οι ομάδες πυρόσβεσης του αεροδρομίου, παρά τις προσπάθειες τους, στάθηκαν ανίκανες να ελέγξουν την πυρκαγιά. Έτσι υποχώρησε και κατέρρευσε ολόκληρη η οροφή, καταπλακώνοντας και καταστρέφοντας ολοσχερώς τα πέντε αεροσκάφη και ολόκληρο τον μηχανολογικό εξοπλισμό που βρίσκονταν μέσα στο υπόστεγο. Επρόκειτο για την καταστροφικότερη μέχρι τότε δολιοφθορά σε βάρος των Βρετανικών δυνάμεων στην Κύπρο με ζημιές που ανήλθαν σε 4500000 λίρες.