ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ ΜΕ ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ ΚΑΙ ΑΔΗΛΩΤΗ ΠΙΣΙΝΑ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ

Η εφημερίδα Δημοκρατία αποκάλυψε την Δευτέρα 14/3 ότι ο κ. Πετσάλνικος πρόεδρος της βουλής των Ελλήνων, κατηγορείται από την πολεοδομία Καστοριάς ότι κατέχει αδήλωτα-αυθαίρετα κτίσματα και πισίνα μεταβιβασμένα στα παιδιά του και την σύζυγό του.

Η ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ

http://hassapis-peter.blogspot.com/2011/03/blog-post_434.html Μεταπολεμικά, σημειώθηκε σε όλη τη Δ. Ευρώπη, κάτω από την πίεση των εργατικών διεκδικήσεων, μια νέα εξέλιξη, ο κεϋνσιανισμός. Η θεωρία του Κέυνς ενθάρρυνε τον κρατικό παρεμβατισμό, τόσο προς την κατεύθυνση της αναδιανομής του εισοδήματος μέσω της φορολογίας όσο και προς την κατεύθυνση της δημιουργίας μεγάλων δημόσιων φορέων και επιχειρήσεων για την παροχή υπηρεσιών στο κοινωνικό σύνολο. Επίσης, η θεωρία αυτή συνηγορούσε υπέρ της ανάληψης από το κράτος ορισμένων κρίσιμων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, καθώς και....

υπέρ της θεσμοθέτησης κανόνων για τη λειτουργία της αγοράς. Η τότε ελληνική πολιτική ολιγαρχία, που ήδη έλεγχε τον κρατικό μηχανισμό, αντιλήφθηκε αμέσως πως η κεϋνσιανή θεωρία εξυπηρετούσε άμεσα τα σχέδια της. Συγκεκριμένα, η αύξηση του κρατικού παρεμβατισμού αφ' ενός θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως μηχανισμός καθυπόταξης και χειραγώγησης των ζωντανών κοινωνικών δυνάμεων και επομένως ανεξαρτησίας του πολιτικού στοιχείου και διαιώνισης της παραμονής στην εξουσία, αφ' ετέρου θα μείωνε την επαναστατικότητα των εξαθλιωμένων λαϊκών στρωμάτων μέσω παροχών και «τακτοποίησης» στο Δημόσιο. Υπέρ της αύξησης όμως του κρατικού παρεμβατισμού τάχθηκε, έστω και σιωπηρά, και η Αριστερά, αφού μέσω αυτού προσδοκούσε μια ειρηνική μετάβαση προς το σοσιαλισμό. Έτσι παρατηρείται μια σιωπηρή συναίνεση μεταξύ όλων των πολιτικών δυνάμεων σε ό,τι αφορά την αύξηση του κράτους. Στην πραγματικότητα όμως το μεγάλο κράτος δεν υπήρξε μία κατάκτηση της εργατικής τάξης. Αντιθέτως, υπήρξε συνειδητή επιλογή του παλαιοκομματικού κατεστημένου, προκειμένου να θέσει υπό πλήρη έλεγχο τις κοινωνικές εξελίξεις. Το όραμα που προβαλλόταν ήταν το «κράτος-πρόνοια». Ο απώτερος όμως στόχος του παλαιοκομματικού κατεστημένου ήταν η απονεύρωση των ατόμων μέσω της καλλιέργειας της ψυχολογίας αναζήτησης «βοήθειας» του κράτους, έτσι ώστε στο τέλος να οδηγηθούν τα άτομα να τα αναμένουν όλα από το κράτος και τους επαγγελματίες της πολιτικής. Όπως ήταν επόμενο, η εφαρμογή της θεωρίας του κρατικού παρεμβατισμού στη χώρα μας οδήγησε σε παραπέρα ανεξαρτησία της πολιτικής ολιγαρχίας, σε νέα ανάπτυξη των δικτύων πατρωνείας και σε συντήρηση του κοινωνικού σώματος σε κατάσταση ραγιαδισμού. Η κατάσταση αυτή, η οποία μάλιστα ενδυναμώθηκε επί των ημερών του ΠΑΣΟΚ κυρίως, αλλά και της Νέας Δημοκρατίας, συνεχίστηκε μέχρι τις τελευταίες εκλογές του Οκτώβριο του 2009. Όμως το ελληνικό οικονομικό αδιέξοδο, αλλά και οι αλλαγές προς την κατεύθυνση του νεοφιλελευθερισμού σε ολόκληρη την Ευρώπη και ειδικότερα στην ευρωζώνη, άλλαξε τώρα πλέον και την στόχευση της ελληνικής πολιτικής ολιγαρχίας προς την αντίθετη ακριβώς κατεύθυνση. Δηλαδή προς στην πλήρη ιδιωτικοποίηση της οικονομίας και της κοινωνίας.

Προκειμένου όμως να επιτύχει η νέα κατεύθυνση και να καμφθούν οι κοινωνικές αντιδράσεις, υποχρεωτικά θα πρέπει να υπάρξει ρητή ή έστω σιωπηρή συναίνεση, ολόκληρου του πολιτικού κόσμου. Αν δεν υπάρξει συναίνεση, υποχρεωτικά θα καταρρεύσει το πολιτικό σύστημα και θα απομακρυνθεί ολόκληρη η παρούσα πολιτική ολιγαρχία από την εξουσία. Η συναίνεση λοιπόν είναι δεδομένη και ομολογημένη σε ότι αφορά τα νεοφιλελεύθερα και φιλελεύθερα κόμματα (ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία), καθώς τους δορυφόρους τους (ΛΑΟΣ, ΔΗΣΥ, Δημοκρατική Αριστερά), ενώ είναι σιωπηρή από την Αριστερά (ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ). Το παρατηρείτε πιστεύουμε εξάλλου από την ανυπαρξία της αντίστασης των εργαζομένων, οι οποίοι είναι απόλυτα καπελωμένοι.

Γιατί υπάρχει αυτή η συναίνεση;

1) Όλες οι πολιτικές ελίτ των πιο πάνω κομμάτων, ως μέλη της συνολικής πολιτικής ολιγαρχίας του τόπου, σε καμία περίπτωση δεν θέλουν να πεταχτούν στα αζήτητα, σε συνθήκες κατάρρευσης του πολιτικού συστήματος.

2) Όλες οι κομματικές ελίτ, για τους δικούς της κομματικούς λόγους η κάθε μία επιθυμεί αυτή την εξέλιξη και ειδικότερα:

Το ΠΑΣΟΚ γιατί, αφενός βλέπει το μέχρι σήμερα αδιέξοδο, αφετέρου και με βάση τις νέες Νεοταξικές αντιλήψεις του περί παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, αλλά και με πρόθεση ψηφοθηρικής εκμετάλλευσης, των νεόπτωχων που θα δημιουργηθούν, επιθυμεί σφόδρα να ιδιωτικοποιηθεί πλήρως η κοινωνία.

Η Νέα Δημοκρατία, γιατί βλέπει μέσα από αυτή τη διαδικασία, να υλοποιείται το όραμα, τόσων γενιών δεξιών για φιλελευθεροποίηση της οικονομίας και της κοινωνίας, προσδοκώντας να αντλεί ψήφους από μια κοινωνία φιλελεύθερων αντιλήψεων.

Τα κόμματα δορυφόροι (ΛΑΟΣ, ΔΗΣΥ, Δημοκρατική Αριστερά), γνωρίζουν ότι μόνο μέσα από το υπάρχον πολιτικό σύστημα και μέσα από μια εξαθλιωμένη κοινωνία μπορούν να ψηφοθηρούν. Έξω από αυτό θα διαλυθούν.

Τα κόμματα της Αριστεράς, γιατί προσδοκούν ότι μέσα από την εξαθλίωση της κοινωνίας, θα μπορούν άνετα να ριζώσουν τις δικές τους αντιλήψεις και να ψηφοθηρούν εκ του ασφαλούς.

Γίνεται λοιπόν αντιληπτό γιατί, στην πραγματικότητα, όλες οι κομματικές ελίτ, συναινούν στην ακολουθούμενη οικονομική πολιτική, στην επικυριαρχία της Τρόϊκας και στα μνημόνια, παρά τις δήθεν μεταξύ τους διαφοροποιήσεις, προκειμένου να κρατήσουν τους ψηφοφόρους τους στα κομματικά μαντριά. Αν μάλιστα, η μεταπολεμική συναίνεση είχε και στοιχεία κοινωνικά, δυστυχώς η σημερινή συναίνεση είναι άγρια, γιατί γίνεται μόνο και μόνο για πολιτική επιβίωση της πολιτικοοικονομικής ολιγαρχίας σε βάρος της εξαθλίωσης της κοινωνίας. Αυτό δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε.

Είναι επομένως επιτακτική ανάγκη να αντιληφθούμε, ότι θα πρέπει άμεσα να δημιουργηθεί μια λαϊκή αντιπολίτευση, με στόχο την ανατροπή του υπεύθυνου καθεστώτος που μας έφτασε ως εδώ και την συνταγματική αλλαγή του πολιτικού συστήματος.

«ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΠΑΡΕΔΩΣΑΝ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΜΕΣΙΤΕΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΟΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ»

Ο υπουργός επικρατείας της Τουρκίας Φαρούκ Τσελίκ μιλώντας σε συνέδριο στην Προύσα και αναφερόμενος στη φράση του πρωθυπουργού της Ελλάδας στο Ερζερούμ πως ¨Για όσο συνεχίζεται η κατοχή στην Κύπρο η Τουρκία δεν μπορεί να γίνει μέλος της Ε.Ε.¨ είπε : ¨Αυτοί οι οποίοι έφτασαν να παραδώσουν τη χώρα τους στους μεσίτες, που την έριξαν στο σημείο να κρεμάσουν πωλητήριο, δεν έχουν κανένα δικαίωμα να μιλάνε για την Τουρκία¨.

ΠΡΟΠΥΛΑΚΙΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΓΚΑΛΟ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΕ ΤΑΒΕΡΝΑ ΤΩΝ ΚΑΛΥΒΙΩΝ

Αγριo κράξιμο στον Πάγκαλο σε ταβέρνα στα Καλύβια!…

Πριν από λίγο ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης πήγε με την σύζυγό του να φάνε σε ταβέρνα στα Καλύβια Αττικής. Μόλις τον είδαν όσοι βρίσκονταν ήδη στην ταβέρνα άρχισαν τα…

γιουχαΐσματα φωνάζοντας μεταξύ άλλων: «Ελα να φάμε μαζί» και «κεράστε τον από αυτά που φάγαμε μαζί»…

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ «ΑΡΙΣΤΕΡΗ» ΤΥΡΡΑΝΙΑ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ-ΜΙΑ ΑΠΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΑΛΟ

Θ. Πάγκαλος: Η επανάσταση του 1821 έγινε από ξυπόλητους και αγγράμματους που δεν μίλαγαν Ελληνικά. ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

Εκατόν ογδόντα εννιά χρόνια, από εκείνη την Άνοιξη, του 1821, στέκομαι απέναντί σας, με γνώμονα τα λόγια του εθνικού μας ποιητή: «Το έθνος, πρέπει να μάθει, να θεωρεί εθνικό, ό,τι είναι αληθινό»! Κι έχουμε υποχρέωση, αφού η κατεστημένη Πολιτεία, αφού η πνευματική μας ηγεσία, κρατούν αποστάσεις απ΄ την αλήθεια, που ελευθερώνει, να την ψηλαφίσουμε μόνοι μας! Για να μας χρησιμεύσει, ως οδηγός, ως άσβεστος φάρος, στην τρικυμία που ζούμε. Ως φάρμακο, για να αντιμετωπίσουμε την εθνική κατάθλιψη, που μας κατέλαβε, όλους τους Έλληνες! Έλληνες του Ασπρόπυργου, Πήρα την απόφαση, να σταθώ -σήμερα- μπροστά σας, όχι για να επαναλάβω, κάποια γνωστά λόγια, για το θαύμα του 1821! Αλλά, για να σας προτρέψω, με απαρχή, τούτες τις κρίσιμες ώρες, που διέρχεται η Πατρίδα μας, να ξεκινήσουμε μια σταυροφορία, να προετοιμάσουμε, να εργαστούμε για την Έγερση, που έχει ανάγκη η Ελλάδα! Γιατί είναι η ώρα, ο Τόπος μας, να εξορίσει διαπαντός, από τη συλλογική μας μνήμη, απ΄ τη δημόσια ζωή, τις μισές αλήθειες, που είναι χειρότερες, και από τα μεγαλύτερα ψεύδη! Πρωτίστως, έχουμε υποχρέωση, να απαιτήσουμε και να επιβάλλουμε, τον πλήρη, τον απόλυτο σεβασμό, σε όλους εκείνους, τους αληθινούς ήρωες, που έταξαν την ψυχή τους, στα ιδανικά της Πατρίδας και της Λευτεριάς, για να μην ζούμε -σήμερα- εμείς, υπόδουλοι στους Τούρκους! Ας αναλογιστούμε, λοιπόν: Πώς έφτασαν, οι πρόγονοί μας, στον ξεσηκωμό του 1821; Ποιές ήταν οι αφετηρίες τους; Για ποιά πράγματα αγωνίστηκαν; και τί κέρδισαν; Ποιοί υπονόμευσαν, και πώς, όσα κατέκτησαν με αίμα και θυσίες; Είχαν, εθνική συνείδηση; Ή μήπως την απέκτησαν εκ των υστέρων, κατασκευασμένη σε «εργαστήρια Ιστορίας», όπως προπαγανδίζουν κάποιοι, που πληρώνονται από τον ιδρώτα, από το αίμα του ελληνικού Λαού; Απαντά, στα ερωτήματα αυτά, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, από το Ιάσιο, στις 24 Φεβρουαρίου του 1821, με τούτα τα λόγια: «…Ας καλέσουμε, ανδρείοι και μεγαλόψυχοι Έλληνες, την ελευθερία, στη γη της Ελλάδος! Ας πολεμήσουμε, στους τάφους των πατέρων μας, οι οποίοι, για να μας αφήσουν ελευθέρους, πολέμησαν και πέθαναν εκεί. …Το αίμα των τυράννων, δεν είναι δεκτό, στη σκιά του Θηβαίου Επαμεινώνδα, του Αθηναίου Θρασύβουλου… Στα όπλα, λοιπόν, η Πατρίδα, μας προσκαλεί!» Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, πού βρίσκουν το θράσος, όλοι αυτοί που αγωνίζονται να μας πείσουν, πως γίναμε εκ των υστέρων Έλληνες; Κι αφού υπηρετούν αλλότριους στόχους, εμείς, γιατί τους ανεχόμαστε; Γιατί τους επιτρέπουμε, να προσπαθούν, να διδάξουν στα παιδιά μας «ανάπηρη ιστορία»; Γιατί αφήνουμε αναπάντητες, τις προκλήσεις κάποιων, που επιχειρούν να καπηλευτούν ήρωες του 1821; Να τους παρουσιάζουν, ως μη Έλληνες, ως πολέμαρχους άλλων Εθνών; Στις 28 Ιουνίου, του 1821, ο Μάρκος Μπότσαρης κι ο Κίτσος Τζαβέλας, σε προκήρυξη τους, προς τους κατοίκους της Πάργας, διακηρύσσουν: «Είμεθα Έλληνες, πιστοί στον όρκο μας, σταθεροί στην απόφαση μας, και με το Σταυρό μπροστά, και τα όπλα στα χέρια, προτιμάμε να κατεβούμε στους τάφους, χριστιανοί και ελεύθεροι, παρά να ζήσουμε σκλάβοι, χωρίς θρησκεία, χωρίς πατρίδα, χωρίς τιμή»! Πώς τολμούν, λοιπόν, όχι μόνο ξένοι προπαγανδιστές, αλλά και κάποιοι ελληνόφωνοι, δήθεν επιστήμονες, να αμφισβητούν την ελληνικότητα, των συγκεκριμένων, και άλλων πολλών καπεταναίων, που ήταν Αρβανίτες, σαν κι εμάς, τους ιδρυτές αυτής της Πόλης; Πώς τολμά, το Στέϊτ Ντιπάρτμεντ, να συνεχίζει το ίδιο, μονότονο, προκλητικό τροπάριο, περί Εθνικής Μειονότητας Αρβανιτών στην Ελλάδα; Πού βασίζεται ο διαρκής πόλεμος, σε βάρος της χώρας μας; Συμπατριώτισσες και Συμπατριώτες, περιμένουμε χρόνια, από τους ταγούς μας, πολιτικούς και πνευματικούς, κοντά δύο αιώνες, να μιλήσουν τη γλώσσα της αλήθειας, να δώσουν, σ’ αυτό το Λαό, τη δυνατότητα να αντιληφθεί, σε τί οφείλονται τα δεινά κι οι εθνικές καταστροφές, που βιώνει αυτός ο Τόπος. Για να σηκωθούμε, επιτέλους! Να δικαιώσουμε, τους πόθους και τα οράματά μας! Άκρα του Τάφου σιωπή! Ε, λοιπόν, 189 χρόνια μετά, την ώρα που κορυφώνεται η αγωνία μας, για το μέλλον της Ελλάδας, υπερχρεωμένης και περίγελο όλης της οικουμένης, ας γίνουμε εμείς οι σταυροφόροι της αλήθειας! Ας πούμε, ας αντιληφθούμε επιτέλους, ότι όσα διέσωσαν οι προγονοί μας, επί τέσσερις αιώνες, όσα θυσίασαν, οι Έλληνες Επαναστάτες, με απαρχή την άνοιξη του 1821, υποθηκεύτηκαν στο βωμό των δανειστών μας! Δύο δάνεια, του 1824 και του 1825, ύψους δύο εκατομμυρίων, οκτακοσίων χιλιάδων λιρών, ήταν αυτά που υποκίνησαν την εμφύλια διαμάχη, αυτή, που έθεσε σε κίνδυνο, την έκβαση της Επανάστασης του 1821. «Όταν μιλάει ο χρυσός, τα πάντα είναι άχρηστα», έλεγε ο Γκούρας, που από θαρραλέος καπετάνιος, έγινε συνώνυμος της ψυχικής φθοράς που προκλήθηκε, με τα αργύρια των δανείων. «Νόμος και ισχύς οι λίρες των δανείων»! Μ΄ αυτές εξαγοράζονταν οι πάντες! Μ΄ αυτές, οι δανειστές μας, διέφθειραν διαχρονικά, τον κοινοβουλευτισμό και τη διοίκηση! Και το 1825, κηρύχτηκε η πρώτη πτώχευση! Όταν ανέλαβε η Κυβέρνηση Ζαΐμη, στο ταμείο του αγώνα, βρήκε μόνο 16 γρόσια, δηλαδή, ούτε μια ακέραια λίρα! Χρωστούσαμε ήδη, 2,8 εκατομμύρια λίρες, από τις οποίες, «στο χέρι», οι Επαναστάτες είχαν πάρει μόνο τις 800 χιλιάδες! Τα άλλα ήταν «έξοδα», «κρατήσεις», για το «κοινωνικό έργο» των Τραπεζιτών, αδελφών Ρικάρντο, από την Αγγλία, και Ρότσιλντ, από τη Γαλλία. Κι έκτοτε, η Ελλάδα πορεύεται, με εκείνη τη θηλιά στο λαιμό του έθνους! Κρίμα στις θυσίες, των ανώνυμων και επώνυμων αγωνιστών, των άγνωστων ηρώων και των γνωστών καπεταναίων! Η λευτεριά μας, κατάντησε κλοτσοσκούφι των δανειστών μας! Τα οράματά μας, παιχνίδι στα χέρια των διεθνών τοκογλύφων! Δεύτερη χρεωκοπία, το 1843. Τρίτη χρεωκοπία , το 1893. Το 1898, η Ελλάδα, υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο. Από το 1824, ως σήμερα, πορευτήκαμε, με πάνω από 100, εξωτερικά δάνεια κάθε μορφής. Με ληστρική φορολογία στα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα! Έρμαιο των δανειστών μας, που έγιναν οι κρυφοί, και καμιά φορά, οι φανεροί εξουσιαστές, αυτού του Τόπου, την ώρα που όλοι εμείς παριστάναμε, πως διαφεντεύουμε την Πατρίδα μας! Σε ποια βαθμίδα της Εκπαίδευσης, τα διδάσκονται αυτά οι νέοι μας; Σε ποια συζήτηση, στα Μέσα Ενημέρωσης ή στο Ναό της Δημοκρατίας μας, αναλύθηκε ποτέ, αυτή, η γάγγραινα του έθνους μας; Σε ποια επέτειο, οι ταγοί μας, μας μίλησαν ξεκάθαρα, για τους λόγους που διαιωνίζουν την ξενοδουλεία και την εξάρτηση; Πότε ξεκίνησε, μια σοβαρή προσπάθεια, να βγούμε από το βούρκο; Αν δεν βάλουμε τέλος, στο φαύλο κύκλο, των θυσιών χωρίς ελπίδα, δε δικαιούμαστε να παριστάνουμε, πως τιμούμε την εξέγερση του 1821. Αυτή, θα παραμείνει αιώνιο σύμβολο, το οποίο θα διδάσκει, στους λαούς όλου του κόσμου, τη δύναμη που κρύβει μέσα του ο Έλληνας, αλλά και την εγκληματική μαεστρία, με την οποία, το διεθνές τραπεζικό κεφάλαιο, μας κρατά, φόρου και αίματος υποτελείς, για 189 Χρόνια! Αν θέλουμε, λοιπόν, να λέμε, πως τιμούμε τους ήρωες, που δεν προσκύνησαν τον Τούρκο κατακτητή, για πάνω από τέσσερις αιώνες, έχουμε υποχρέωση να αντιληφθούμε, στις πραγματικές τους διαστάσεις, και το 1821, αλλά και όσα ακολούθησαν! Σήμερα, που πολλαπλασιάζονται οι φόβοι μας για το μέλλον, επιβάλλεται να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους! Να προχωρήσουμε ενωμένοι, με σχέδιο και όραμα! Τιμή στο 1821, σημαίνει πρώτα από όλα, απόφαση να εγερθούμε! Να αποθέσουμε, στο κατώφλι των δύσκολων χρόνων, που έρχονται, όλα τα ελαττώματα, που μας βοήθησαν να αποκτήσουμε! Να εγερθούμε, όποιο κι αν είναι το κόστος! Να αντιμετωπίσουμε την οικονομική τρομοκρατία, που χτυπά την Ελλάδα και τους Έλληνες, που είναι χειρότερη κι από τη δεσποτεία του Σουλτάνου! Η τιμή στου Ήρωες του 1821, επιβάλλει να πούμε «ΟΧΙ»! στην πτώχευση του Λαού μας! «Όχι»! στην εξαθλίωση, των πολλών νεόπτωχων, και στην προκλητική καλοπέραση των νεόπλουτων! Τιμή στους Ήρωες, της εξέγερσης του ΄21, σημαίνει επιτέλους, να διαφεντέψουμε τον Τόπο μας! Αλλά, για να εγερθούμε, θα πρέπει πρώτα, να απαιτήσουμε, να γίνουν ευρύτατα γνωστά, συνείδηση όλων, όσα μας κρατούν στο χείλος του γκρεμού! Για να μας παραδειγματίσουν όλους, και κυρίως , τα παιδιά μας! Για να συμβεί όμως κάτι τέτοιο, θα πρέπει να εξοστρακίσουμε τους τοποτηρητές, τους εγγυητές των συμφερόντων, αυτών που ρουφούν, κάθε ικμάδα της Ελλάδας, και το αίμα του Ελληνικού Λαού! Αυτούς, που καλλιεργούν την πνευματική σύγχυση, που μας αποκόπτουν μεθοδικά από τις ρίζες μας, τους εθνομηδενιστές, τους υπαλλήλους της «νέας τάξης»! Αδέλφια Ασπροπυργιώτες, Έλληνες και Ελληνίδες, Τούτη, τη μέρα της εθνεγερσίας, ας είναι η απαρχή, για να πάψουμε να αναλωνόμαστε, σε ζήτω και γεια μας! Αν τιμούμε, αυτούς που προετοίμασαν τον Εθνικό ξεσηκωμό, έχουμε υποχρέωση, να απαιτήσουμε μιαν άλλη Παιδεία! Να χτίσουμε μιαν άλλη Πολιτεία! Με θεμέλιο την αλήθεια, την ιστορική και πολιτιστική μας κληρονομιά! Να προασπισθούμε τις λαϊκές κατακτήσεις! Να υποχρεώσουμε, σε αναλογική συμμετοχή στις θυσίες, όλους αυτούς που θησαύρισαν, σε βάρος του απλού, του εργαζόμενου Έλληνα, ξεπουλώντας την ψυχή τους στο διάβολο, κι υπονομεύοντας την υπόσταση της Χώρας μας ! Τιμή στο ορόσημο 1821, σημαίνει επίσης: Να αποδοκιμάσουμε, κάθε σχέδιο εξόντωσης του κοινοτισμού μας, κάθε προσπάθεια υπονόμευσης της τοπικής Δημοκρατίας, κάθε προσπάθεια μετατροπής της, σε κακέκτυπο του σκληρού, του απάνθρωπου και απόμακρου κράτους μας! Να πολεμήσουμε, κάθε ψεύτικο άλλοθι, που επιχειρεί να δικαιολογήσει, να ρίξει αλλού τις ευθύνες, για το θάνατο της διοικητικής λειτουργίας της χώρας! Να σταθούμε, μαχητικά, με αποφασιστικότητα και ορμή, απέναντι στους αποδομητές της Δημοκρατίας και της Κοινωνίας μας! Στους «πλασιέ της υποτέλειας»! Τους διαμορφωτές της παρακμής αυτού του τόπου, τους βιαστές της ψυχής του Λαού μας! Χρόνια μας ποτίζουν δηλητήριο! Χρόνια εργάζονται, από το χώρο της Παιδείας, για να μην υπάρξει περίπτωση έγερσης, δικής μας ή των παιδιών μας! 189 χρόνια, ας αναλογιστούμε πού μας κατάντησαν, αυτοί που μας οδηγούν, κι εμείς που τους χειροκροτούμε: Οι κόποι κι οι θυσίες του Λαού μας, όχι μόνο δεν πιάνουν τόπο, αλλά κάθε μέρα που περνά, οι οφειλές της Πατρίδας μας, γιγαντώνονται! Αν πράγματι, λοιπόν, τα ινδάλματα μας είναι, ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης, ο Ανδρούτσος, ο Τζαβέλας, ο δικός μας, ο Καπεταν-Μελέτης Βασιλείου, ο Μακρυγιάννης, ο Μπότσαρης, ας κάνουμε πράξη τις επιταγές τους! Ας διδαχτούμε, και από τα κατορθώματά τους, αλλά και από τα λάθη τους! Την ώρα που οι δανειστές μας, μαζί με κάποιους ελληνώνυμους συνεργάτες τους, οραματίζονται την αναβίωση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, με την Ελλάδα, φόρου υποτελή και επαρχία της, την ώρα που ουδείς ταράζεται, ούτε στη θέα των τουρκικών πολεμικών πλοίων, που εδώ και πολλούς μήνες, έφτασαν να «κόβουν βόλτες» έξω από το Σούνιο, εμείς, έχουμε υποχρέωση, να θυμηθούμε το «Γέρο του Μωριά», και να βροντοφωνάξουμε, να κάνουμε πράξη, το: «φωτιά και τσεκούρι, στους προσκυνημένους»! Μακάρι, αδέλφια Συμπατριώτες, να βρούμε τη δύναμη, μέσα από το διάλογο με τους Ήρωές μας, κι από σήμερα, να επαναλαμβάνουμε διαρκώς, να κάνουμε πράξη τους στίχους του μεγάλου μας ποιητή, του Γιάννη Ρίτσου, δείχνοντας το στήθος μας: «Σε τούτα εδώ, τα μάρμαρα, κακιά σκουριά δεν πιάνει! Μηδέ αλυσίδα στου Ρωμιού και στ΄ αγεριού το πόδι»! Το χρωστάμε στο γένος μας, στους αγωνιστές της Τουρκοκρατίας, στους Λευτερωτές μας, του ΄21, σε όλους όσους έπεσαν μαχόμενοι, στους αγώνες της Πατρίδας, και κυρίως, το χρωστάμε στα παιδιά μας! Εμπρός, λοιπόν, Συμπατριώτες, ασυμβίβαστα, συνειδητά, με πάθος, εμπρός, για της γενιάς μας το ΄21!»

ABYSSUS ABΥSSUM INVOCAT (ΑΒΥΣΣΟΣ ΑΒΥΣΣΟΝ ΕΠΙΚΑΛΕΙΤΑΙ)

PATRIA, Τεύχος 20 Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2009

Του Κ. Κεφαλά

Δεν θα μπορούσε καμία άλλη φράση να περιγράψει πληρέστερα την κατάσταση του χάους και της σύγχυσης που η ΝΔ επέφερε στην πολιτική, κοινωνική, και αξιακή δομή της χώρας τα τελευταία χρόνια. Η άβυσσος καλεί την άβυσσο. Η κόλαση. Ο γεννήτορας του μηδενός είναι το μηδέν Το χάος γεννά και διαιωνίζει το χάος. Μηδέν στην ανάπτυξη της χώρας, αρνητικοί δείκτες σε όλους τους παραγωγικούς τομείς. Βάσει των στοιχείων της «διεθνούς διαφάνειας» η χώρα είναι πρωταθλήτρια στην διαφθορά την τελευταία πενταετία. Οι επιδόσεις στην παιδεία κατέστησαν τους Έλληνες μαθητές τελευταίους μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ στην κατανόηση κειμένου και στα μαθηματικά. Εδραιώθηκε την τελευταία πενταετία η υπεροχή ανύπαρκτων γειτονικών βαλκανικών μορφωμάτων, με μηδενική κρατική υπόσταση μέχρι πρότινος, στους διεθνείς οργανισμούς, στην μάχη των εντυπώσεων, στην αρένα της διπλωματίας. Αμαχητί παρέδωσε η χώρα την ιστορία της στους διεθνείς πλαστογράφους και συνωμότες και συνεπώς έχασε για πάντα την ψυχή της. Ο αφελληνισμός της χώρας υπήρξε συστηματικός και μεθοδικός. Ποτέ δεν καλλιεργήθηκε συστηματικότερα ο πνευματικός ευνουχισμός, η απώλεια της κριτικής σκέψης του λαού, ο ηθικός αμοραλισμός. Το δίκαιο του ισχυρού μετασχηματίσθηκε σε νομιμότητα και ηθική. Η έννοιες αλλοιώθηκαν αφού η παρανομία εξελίχθη σε «φιλοξενία», η κλοπή του δημοσίου πλούτου σε κοινωνική επιτυχία, οι βίλες σε αναψυκτήρια. Το «κέντρο της πόλης», το «θέατρο», η «βιβλιοθήκη» και η «αγορά» πυρπολήθηκαν και χάθηκαν για πάντα. Εκεί που κάποτε υπήρχε χρώμα, ζωή, μεσογειακή αισθητική και φινέτσα, ο τριτοκοσμικός εφιάλτης εδραιώθηκε. Μετέτρεψαν τις πόλεις μας σε γκέτο όπου οι μεσαιωνικές σκοτεινές φιγούρες κυριαρχούν στα κάποτε κοσμοπολίτικα μονοπάτια των παιδικών μας χρόνων. Μετέτρεψαν την ζωή μας σε κόλαση με χιλιάδες στιλέτα να μας καρτερούν στο μισοσκόταδο. Μας έμαθαν ότι η τηλεοπτική και κληρονομική δημοκρατία μας είναι το ύψιστο πολιτικό αγαθό. Μας είπαν ότι όλοι είμαστε ίσοι. Ταυτόχρονα μας δίδαξαν ότι οι συγκλητικοί της Ρώμης πρέπει να έχουν περισσότερα προνόμια από το λαό, πρέπει να «βρίσκονται» λίγο ψηλότερα από τον χύδην όχλο, μας εμπέδωσαν ότι αυτό είναι «και νόμιμο και ηθικό». Προσπάθησαν να μας πείσουν ότι επί της βασιλείας τους έγιναν θαύματα στην μακρινή επαρχία του Grecorum , αφού κατόρθωσαν να αναστήσουν μέχρι και το τυμπανιαίο πράσινο πτώμα του μινώταυρου. Για όλα αυτά και για το τελευταίο, ιδίως για το τελευταίο, μας ζήτησαν να τους φέρουμε πάλι στην εξουσία. Μας ζήτησαν να τους επιβραβεύσουμε για την ανικανότητα τους να κρατήσουν την εξουσία, το υπέρτατο αυτό αγαθό (για αυτούς) μετά την ζωή, και προσπάθησαν να μας πείσουν ότι όλοι αυτοί οι πατρίκιοι του βουλευτηρίου-βολευτηρίου είναι οι άριστοι μεταξύ των αρίστων της πόλης μας για όλα τα παραπάνω επιτεύγματα.

Όλοι μας εύλογα διερωτώμεθα πως κατόρθωσε η ΝΔ σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα να εκτελέσει περισσότερους από τους «άθλους» του Ηρακλή. Η απάντηση εστιάζεται στην θλιβερή πραγματικότητα ότι αφενός η ΝΔ ουδέποτε διέθετε έστω και την υπόνοια μιας κάποιας ιδεολογικής πλατφόρμας, πέραν της ψυχρής λογιστικής διαχειριστικής πρακτικής, η οποία δυνητικά θα ενέπνεε τα μέλη της να εργασθούν για την «κοινότητα», για την «πόλη», για την πατρίδα και αφετέρου, ουδέποτε το κόμμα αυτό διέθετε την οργανωτική δομή, η οποία θα της επέτρεπε στο βάθος του χρόνου να διατηρήσει της εσωτερική της συνοχή και να επανδρώσει επιτυχώς την κρατική γραφειοκρατική μηχανή.

Ενώ οι αντίπαλοι τους τροχοδρομούσαν πάνω στις ιδεολογική ράγες του «σοσιαλισμού και της κοινωνικής δικαιοσύνης», αυτοί υιοθέτησαν τον «κοινωνικό φιλελευθερισμό», δηλαδή τον κρατικό σοσιαλισμό που πρέσβευαν και οι άλλοι, διαιωνίζοντας έτσι τις διαλεκτικές αντιφάσεις του κρατικού μορφώματος που υπηρετούσαν. Ταυτόχρονα απεποιήθησαν μετά βδελυγμίας τις αρχές και τις αξίες που δυνητικά υποτίθεται ότι υπηρετούσαν ως κόμμα, δηλαδή την έννοια της πατρίδας και την πολιτική έννοια του έθνους ως υπέρτατης πολιτικής αξίας. Το διάστημα που ευρίσκοντο στην εξουσία, προσπαθούσαν απεγνωσμένα να υιοθετήσουν την ιδεολογική βάση των αντιπάλων τους, αποποιούμενοι τον χαρακτηρισμό του «δεξιού» ενώ ταυτόχρονα ένιωθαν μειονεκτικά για το πολιτικό τους παρελθόν, αισθανόμενοι συνεχώς την ανάγκη να απολογηθούν, οι περισσότεροι βέβαια για κάτι που δεν καταλάβαιναν, δεν ένοιωθαν η δεν γνώριζαν. Λέξεις όπως «Ελλάς» αντικατεστάθη στο λεξιλόγιο τους με την λέξη «τόπος», ενώ η λέξη «πατρίς» εξαφανίσθηκε από προσώπου γης. Ταυτόχρονα η λέξη «έθνος» έγινε συνώνυμη της «συντήρησης και της αντίδρασης», ενώ η λέξη «εθνικιστής» έγινε συνώνυμη του «φασίστα». Ποτέ δεν μπόρεσαν να συλλάβουν την έννοια του «έθνικισμού» ως συνείδηση κοινής πολιτισμικής παράδοσης και συνεπώς ως πολιτικό όρο «υπέρτατης πολιτικής αξίας», η οποία αν μη τι άλλο θα διατηρούσε την συνοχή του κόμματος τους. Και για αυτούς και για το ΠΑΣΟΚ, συμπεριλαμβανομένου και του αριστερού χώρου γενικότερα, η λέξη «έθνος» έχει την έννοια ενός «κοινωνικού συμβολαίου » μεταξύ διοικούντων και διοικούμενων, όπου η κοινή γλώσσα, συνείδηση, πολιτισμός, παραδόσεις και έθιμα, αυτό που γενικά ονομάζουμε «εθνική συλλογική μνήμη» δεν έχει καμία αξία. Στην νέα τάξη πραγμάτων χριστιανοί και μουσουλμάνοι, νομάδες της ερήμου και κοσμοπολίτες της δύσης με την πατίνα αστικής κουλτούρας αιώνων, Ευρωπαίοι και Αφγανοί θρησκόληπτοι του βουνού, όλοι πρέπει να συνυπάρξουν αρμονικά στον ίδιο αστικό ιστό, σε ζωγραφικό πίνακα του jeronymo boss, έστω και με την βία, αρκεί να διοικούνται και να φορολογούνται από μία κληρονομική δυναστεία επαγγελματιών πολιτικών. Αυτή είναι η λογική του μεσαίου χώρου στον οποίο συγκλίνουν υπαρξιακά και το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, παραγνωρίζοντας βέβαια και οι δύο το γεγονός ότι ο «μεσαίος χώρος» αντιπροσωπεύει μία πολιτικά νεκρή κατάσταση τα τελευταία 30 χρόνια. Η ιδεολογική έρημος της ΝΔ επέτρεψε στην αριστερά και το ΠΑΣΟΚ να μονοπωλήσει την αντίληψη ότι μόνο αυτοί είναι οι φορείς της κοινωνικής δικαιοσύνης στην πατρίδα μας. Δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν οι μικρόνοες, ότι η αντίληψη της έννοιας του «έθνους» ως υψίστης πολιτικής αξίας κοινής συνείδησης και καταγωγής εμπεριέχει την έννοια της κοινωνικής δικαιοσύνης στην εννοιολογική ουσία της λέξης, αφού η αλληλεγγύη μεταξύ των μελών της «κοινότητος» που μοιράζονται τις ίδιες αξίες πολιτισμού είναι αυταπόδειχτη. Σε πλήρη αντίθεση, η αντίληψη του «έθνους» ως διαχειριζόμενης, και οικονομικής οντότητας, όπως πρεσβεύουν τα δύο κόμματα εξουσίας και αυτά της αριστεράς, εμπεριέχει στην εσωτερική της δομή την έννοια «της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο», αφού ο άνθρωπος δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία οικονομική μονάδα. Η πολιτική λοιπόν του μεσαίου χώρου, δεν πρεσβεύει τίποτα, δεν εμπεριέχει τίποτα, δεν εκπέμπει μήνυμα ουσίας, στάσης ζωής, αγώνα ανθρώπινης αξιοπρέπειας και συνείδησης προορισμού, αλλά αντιπροσωπεύει το μηδέν και συνεπώς το χάος και την άβυσσο στην πρακτική της πολιτικής. Έτσι η ΝΔ απορρίπτει τον ριζοσπαστικό εθνικισμό και τον προοδευτικό πατριωτισμό και υιοθετεί έναν απρόσωπο σοβιετικού τύπου διεθνισμό, ισοδύναμο με τον καπιταλισμό και τον παγκοσμοποιημένο φιλελευθερισμό που εκπροσωπεί χωρίς να κατανοεί. Δηλαδή όλα και τίποτα, μαζί και χώρια, μαύρο και άσπρο, πάνω και κάτω, ανατολή και δύση…Το ιδεολογικό χάος και η σύγχυση στην οποία βρίσκεται εδώ και 35 χρόνια η ΝΔ, αμέσως μετά την μεταπολίτευση, επέτρεψε στους ηττημένους της κομμουνιστικής ανταρσίας να επικρατήσουν ιδεολογικά και να επιβάλλουν τον εκδικητικό ρεμβασισμό τους στην ιδεολογική και πνευματική ζωή της χώρας καταδικάζοντας την έτσι στην χειρότερη υπανάπτυξη και τιμωρώντας την με το να είναι η τελευταία κομμουνιστική χώρα στην Ευρώπη. Η αναγωγή της Ελληνικότητας ως υψίστης πολιτικής αρχής, εκφραζόμενης ως ενεργή συνείδηση κοινής καταγωγής και πολιτισμού, απαξιώθηκε συστηματικά από την ΝΔ, την αφελή αριστερά και τους «πνευματικούς καθοδηγητές » των εμπόρων των Εθνών. Αυτές οι δυνάμεις του κακού και του μελλοντικού εφιάλτη που θα ζήσουμε, έχουν αναγάγει «την εξυπηρέτηση των ιδίων οικονομικών συμφερόντων » ως την σύγχρονη «μεγάλη ιδέα του Έθνους». Αυτές οι νεοφεουδαρχικές ομάδες, εξουσίας με πρωταγωνιστές το πολιτικό σύστημα, είναι οι εκπρόσωποι μίας ρηχής, επιφανειακής και μιμητικής αστικής τάξης νεόπλουτων που στερείται παράδοσης και παρελθόντος. Συνειδητά και μεθοδικά αποδομούν τα συνεκτικά στοιχεία του έθνους, επιδεινώνοντας έτσι την εξαθλίωση του στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, αφού του στερούν συστηματικά τις θεμελιακές αξίες του Ελληνικού πολιτισμού που είναι η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ο ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΧΛΙΔΗΣ, και η ΓΝΩΣΗ.

Η ΝΔ ενεθάρρυνε την εκκόλαψη μίας παρακμιακής αστικής τάξης, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα νεοεμφανιζόμενα κοινωνικά σχήματα των χωρών του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού, πιστεύοντας ότι εκπροσωπεί ορθώς τις αρχές του διεθνισμού εκφράζει την βαλκανική και επαρχιακή όψη της «Ρωμιοσύνης», στην πλέον ακραία μορφή της. Η καλλιέργεια της εθνικής αυτογνωσίας στην παιδεία, η σκληρή πατριωτική θέση στα εθνικά θέματα και η αντιμετώπιση της μεταναστευτικής καταιγίδας, χλευάζονται από τους κύκλους των έμμισθων και ανιστόρητων «διανοουμένων της», αφού «όλοι είμαστε παιδιά της γης χωρίς σύνορα, με κοινό παγκόσμιο πολιτισμό που οφείλουμε να αποβάλλουμε και να ξεχάσουμε την ιστορία μας, την κοινή μας καταγωγή και τον πολιτισμό μας».Η ΝΔ συνειδητά η ασυνείδητα επεδίωξε να μεταλλάξει την χώρα σε ένα άχρωμο και πολύ-πολιτισμικό κοινωνικό μόρφωμα οικονομικών μονάδων χωρίς συνείδηση πατρίδας, γλώσσας, θρησκείας και πολιτισμού. Είναι λοιπόν αμφίβολο εάν η ΝΔ μπορέσει να συγκροτήσει ένα εναλλακτικό πολιτικό λόγο μετά την εκλογή του νέου αρχηγού, αφού είναι σίγουρο ότι θα ακολουθήσει την ίδια πολιτική και ιδεολογική γραμμή με οποιονδήποτε αρχηγό. Η ΝΔ δεν έχει κατορθώσει να αντιληφθεί και συνεπώς να εκμεταλευθεί την αφύσικη κατάσταση της ύπαρξης ιδεολογικού κενού στα δεξιά του πολιτικού φάσματος. Έτσι λοιπόν εάν δεν διαλυθεί το πολιτικό αυτό μόρφωμα σύντομα, είναι καταδικασμένο οιονεί να ευρίσκεται στην αντιπολίτευση. Η κατάσταση αυτή μάλλον θα παγιωθεί αφού θα προστεθούν 300000 νέοι ψηφοφόροι στην εκλογική δύναμη του ΠΑΣΟΚ, προερχόμενοι από τις αθρόες ελληνοποιήσεις των μεταναστών. Δεν θα είναι λοιπόν υπερβολή να συμπεράνουμε ότι η ΝΔ ως ένας σύγχρονος Μόμιος μπορεί να αναφωνήσει «Graecia finis». Το δικαιούται.

ΣΤΗΝ ΧΛΙΔΗ ΖΟΥΝ ΟΙ ¨ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ¨ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

Μετά από τα δύο εκατομμύρια ευρώ που έχουν δαπανηθεί μόνο για τα καύσιμα του πρωθυπουργικού αεροσκάφους επί δέκα μήνες, νέα στοιχεία έρχονται στην δημοσιότητα για τις σπατάλες του κυβερνητικού επιτελείου μέσω των Ενόπλων Δυνάμεων. Ενώ τα μαχητικά δεν έχουν καύσιμα για εκπαίδευση, οι υπουργοί του μνημονίου, αποδεικνύονται λάτρεις της χλιδής, όπως αναφέρεται και σε σημερινό δημόσίευμα της εφημερδίας "Ελεύθερος Τύπος". Π.χ. ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θεόδωρος Πάγκαλος, χρησιμοποίησε τις, κατ'αυτόν "αντιπαραγωγικές Ένοπλες Δυνάμεις" για να μεταβεί με ελικόπτερο AS-332 Super Puma για τη VIP μετακίνησή του από την Κέα στην Τήνο ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου. Η πτήση του "παραγωγικού" Πάγκαλου κόστισε 17.000 ευρώ. Οι επισκέψεις του υπουργού Εξωτερικών στις Βρυξέλλες είναι συχνές. Τακτικό και το μπουγιουρντί που έρχεται στον ελληνικό λαό και συνήθως είναι κοντά στα 50.000 ευρώ. Χαρακτηριστικά και τα δύο προκλητικά ταξίδια του κ. Δρούτσα εντός και εκτός Ελλάδας. Στο πρώτο ο κ. Δρούτσας αξίωσε το VIP αεροσκάφος να μετακινηθεί από το αεροδρόμιο της Ελευσίνας στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» προκειμένου να τον μεταφέρει στην Κρήτη. Το ίδιο συνέβη και κατά την επιστροφή. Το βαρύ... πρόγραμμα του υπουργού Εξωτερικών κόστισε 24.000 ευρώ όταν η business μετακίνηση με αεροπλάνο της γραμμής είναι 350 ευρώ. Διπλάσιο και το κόστος του διήμερου ταξιδιού του στο Σεράγεβο τον περασμένο Ιούνιο, αφού το αεροσκάφος EMPRAER Legacy έκανε δύο φορές το δρομολόγιο με επιστροφή. Ο υπουργός Οικονομικών που ασχολείται με τα δισεκατομμύρια του ελλείμματος και του χρέους της χώρας προφανς θεώρησε αμελητέο το ποσό των 145.700 ευρώ (μαζί με τέλη στάθμευσης, κέτερινγκ, οδοιπορικά, διανυκτέρευση προσωπικού=200.000 ευρώ) που κόστισε το ταξίδι του με αεροσκάφος Gulfstream στην Ουάσινγκτον τον Απρίλιο. Επίσης, ο κ. Παπακωνσταντίνου που έχει τακτικό προορισμό τις Βρυξέλλες, δύο μόνον επισκέψεις του στοίχησαν 110.000 ευρώ με συνοδεία 3 και 4 ατόμων αντίστοιχα. Mέσα σε όλα αυτά αξίζει να σημειωθεί η "σεμνή" και σπάνια χρήση των μεταφορικών μέσων της Π.Α. από τη νυν πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Άμυνας (Ε.Βενιζέλος και Π. Μπεγλίτης). http://gianniotis.blogspot.com/

ΟΙ ΒΙΛΛΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

Η «βίλα» της Εκάλης. Η οικία του τότε πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου τροφοδότησε πλήθος συζητήσεων, σεναρίων και πολιτικών επιθέσεων

ΒΗΜΑ Κυριακή 4 Μαΐου 2003

Πάνω από μία δεκαετία τα σπίτια των πολιτικών προκαλούν στην Ελλάδα πολιτικές θύελλες. Νωρίτερα ξέραμε μόνο τα παραδείγματα της Δύσης. Ο μακαρίτης ο Μπερεγκοβουά, πρωθυπουργός του Μιτεράν, υπήρξε ο πρώτος αυτόχειρας πολιτικός επειδή δανείστηκε χρήματα από φίλο του επιχειρηματία για να αγοράσει ένα τριάρι στο Παρίσι. Ο συντηρητικός πρώην δήμαρχος της Λυών Μισέλ Νουάρ κατέληξε στη φυλακή για μια βίλα στις Κάννες. Στα καθ' ημάς οι περιπτώσεις παίρνουν μορφή χιονοστιβάδας. Από τη ροζ βίλα της Εκάλης ως το άσπρο σπίτι των Παπανδρέου στο Ψυχικό και από εκεί στη «βίλα του Τσοβόλα» και στο «δανεικό» διαμέρισμα του κ. Ευ. Μαλέσιου αποδεικνύεται ότι στην ελληνική πολιτική σκηνή οι κατοικίες των πολιτικών εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται από κάποια «κέντρα» και συμφέροντα είτε για να ξεκαθαριστούν επιχειρηματικοί λογαριασμοί - σύμφωνα με μια εκδοχή - είτε για να πληγούν συγκεκριμένα πρόσωπα και κυβερνητικά σχήματα.

Η κατοικία χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά ως πολιτικό όπλο, διότι πιθανόν στην κοινωνία μας το ιδιόκτητο σπίτι παραμένει η πιο διαδεδομένη φαντασίωση. Ηδη από τον Ζαν Ζακ Ρουσό γνωρίζουμε ότι η Ιστορία ξεκινάει με την ιδιοκτησία. Από τη στιγμή που κάποιος μέτρησε ένα κομμάτι γης και είπε «αυτό είναι δικό μου», ο άνθρωπος μπήκε στον ιστορικό χρόνο. Είτε πλούσιοι είτε φτωχοί, όλοι θέλουμε να βάλουμε το κεφάλι κάτω από το «δικό μας κεραμίδι». Από την αρχή αυτή δεν θα ξεφύγουν οι πολιτικοί μας. Τα «κωλόσπιτα», όπως είχε αποκαλέσει με τη μοναδική του αμεσότητα τη βίλα της Εκάλης ο κ. Ευ. Γιαννόπουλος, πρόσθεσαν πολλούς πονοκεφάλους στους πολιτικούς. Πρόσφατα ο κ. Μαλέσιος έχασε το υπουργείο του για ένα «δανεικό» τριάρι στα Μελίσσια. Τώρα ήρθε η σειρά του κ. Χρ. Πρωτόπαπα να «απολογηθεί» - αδίκως - γιατί θέλει το δικό του κεραμίδι.

Η πιο διάσημη ελληνική σάγκα ιδιόκτητου σπιτιού παραμένει η ροζ βίλα της Εκάλης. Παρά την προτίμησή του στις μονοκατοικίες, ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν είχε ποτέ δικό του κεραμίδι. Το άσπρο σπίτι που βρίσκεται στο Παλαιό Ψυχικό, επί της οδού Γκύζη 58, είναι μια σεμνή μονοκατοικία 280 τ.μ. που ανήκε στη μητέρα του Σοφία Μινέικο. Παρ' ότι η οικογένεια έμεινε εκεί ως το 1967, όπου και συνελήφθη ο Ανδρέας Παπανδρέου το βράδυ της δικτατορίας, το άσπρο σπίτι του Ψυχικού πουλήθηκε και το Καστρί δεν ανήκε στον πρώην πρωθυπουργό. Κανένας δεν διανοήθηκε ποτέ να πλήξει τον ιδρυτή του ΠαΣοΚ για τα ιστορικά αυτά οικογενειακά σπίτια. Και μόνο όταν η δεύτερη σύζυγός του κυρία Δήμητρα Λιάνη διαμόρφωσε ερήμην του Ανδρέα Παπανδρέου το σχέδιο εγκατάστασης σε ιδιόκτητη και χλιδάτη βίλα στην Εκάλη ξέσπασε το πολιτικό σκάνδαλο.

Η ροζ βίλα έπληξε τον πρώην πρωθυπουργό γιατί συνδυάστηκε με την «ιδεολογία της Ελούντας» και την παρακμιακή χλιδή του περιβάλλοντός του. Πριν από αυτό δεν είχε παρουσιαστεί ανάλογο κρούσμα στο ΠαΣοΚ. Μόνο το 1987 ο μακαρίτης Μένιος Κουτσόγιωργας είχε πάει μια κρουαζιέρα στην Καραϊβική και παραλίγο να πέσει η κυβέρνηση.

«Ροζ βίλα της παρακμής» είχε αποκαλέσει την οικία Παπανδρέου της Εκάλης ο κ. Θ. Πάγκαλος σε μια συνέντευξη που παραχώρησε το 1996 και στην οποία είχε πει μια σοφή κουβέντα: ότι δεν του άρεσε η λογική του πράγματος· ότι δεν καταλάβαινε γιατί ο αρχηγός μιας σοσιαλιστικής παράταξης επέλεξε(;) να ζήσει σε ένα προάστιο όπου ζουν οι πλούσιοι, σε σπίτι νεόπλουτης αισθητικής, και ότι αυτή την επιλογή την έβρισκε εξαιρετικά ενοχλητική. Το ερώτημα του κ. Πάγκαλου, γιατί δηλαδή ένας σοσιαλιστής ή έστω κεντροαριστερός ή απλώς προοδευτικός πολιτικός αισθάνεται την ανάγκη να υιοθετήσει τα εξωτερικά γνωρίσματα και τον τρόπο ζωής της οικονομικής ολιγαρχίας, μιλούσε στην καρδιά μιας μεγάλης μερίδας των οπαδών και ψηφοφόρων του ΠαΣοΚ. Γι' αυτό και το θέμα της ροζ βίλας της Εκάλης έλαβε τεράστιες πολιτικές διαστάσεις.

Τη δεκαετία του '80, αντίθετα, δεν ετίθετο στην πολιτική θέμα με τα πλουσιόσπιτα. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έζησε 60 χρόνια σε σπίτια μισθωμένα ή δανεισμένα και αμέτρητα μερόνυχτα σε ξενοδοχεία. Ως το 1951 που παντρεύτηκε ζούσε στο ίδιο δωμάτιο του ξενοδοχείου «Αθηνών», γωνία Σταδίου και Κοραή. Κατά την πρώτη πρωθυπουργία του το σπιτικό του ήταν σε μια πολυκατοικία της οδού Καρνεάδου, στο Κολωνάκι, ένα λιτό διαμέρισμα που δεν σήκωνε «μεγάλη ζωή», πολυπρόσωπες συγκεντρώσεις και δεξιώσεις. Στη μεταπολίτευση έμενε σε ένα τριάρι στον τέταρτο όροφο της άσπρης πολυκατοικίας στην οδό Ηρώδου Αττικού που είχε νοικιάσει από τον επιχειρηματία Λεβέντη. Και μόνο προς το τέλος της καριέρας του έχτισε το μεγάλο σπίτι της Πολιτείας, χωρίς χλιδή και επιδεικτική διακόσμηση.

Τα σπίτια στην οικογένεια Καραμανλή αποτελούν εξάλλου ιστορική παρακαταθήκη με ισχυρούς συμβολισμούς και όχι τεκμήρια πλουτισμού. Γι' αυτό επέλεξε να τα κληροδοτήσει ο ιδρυτής της ΝΔ στα δύο ανίψια που φέρουν το όνομά του. Το περίφημο σπίτι στην Πρώτη Σερρών κληρονόμησαν εξ αδιαιρέτου οι δύο ανιψιοί Καραμανλή και το 1/3 της οικίας στην Πολιτεία που ανήκει στον ιδρυτή της ΝΔ το άφησε στον κ. Κ. Καραμανλή, αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Χρειάστηκε να φτάσουμε στην άκρως πολωτική δεκαετία του '90 για να χρησιμοποιηθεί το εξοχικό του κ. Κ. Μητσοτάκη στο Ακρωτήρι Χανίων, «η βίλα με τους σαράντα καμπινέδες», όπως υπερβολικά και αναληθώς απεκλήθη - ένδειξη πλουτισμού με αδιαφανή μέσα, σύμφωνα με τους καταγγέλλοντες -, ως πολιτικός μοχλός εναντίον της κυβέρνησης της ΝΔ.

Για τα σπίτια τους «χτυπήθηκαν» από τον Τύπο και δύο πολιτικοί που ανήκουν στον αριστερό χώρο. Ο κ. Δ. Τσοβόλας εβλήθη για τη «βίλα στη Βούλα» και η κυρία Μαρία Δαμανάκη για τη «βίλα στον Διόνυσο». Οι «αποκαλύψεις» κρίθηκαν ως πολιτικές επιθέσεις και έληξαν στα δικαστήρια με μηνύσεις και αγωγές. Δεν είχαν απήχηση στην κοινή γνώμη ούτε συνέχεια φυσικά. Ο γνώμονας όμως των επιθέσεων ήταν κοινός από την εποχή της ροζ βίλας· καλώς ή κακώς, στην πολιτική μετρούν τα σύμβολα. Τι δουλειά μπορεί να έχει ένας προοδευτικός πολιτικός που πονάει τον απλό πολίτη με τους πλούσιους και τον τρόπο ζωής τους; ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ Η «λογική της Μυκόνου» χτυπάει δυο φορές

Οι σημερινές «αποκαλύψεις» του εκδότη κ. Γ. Κουρή προκαλούν φουρτούνα στην κυβέρνηση και στον Πρωθυπουργό διότι μας επαναφέρουν στο ίδιο πνεύμα. Πρόκειται για μια πολιτική λογική που πρώτος εισήγαγε προ τριών ετών ο κ. Πάγκαλος με τα «κότερα της Μυκόνου». Ο πρώην υπουργός κατήγγειλε τότε ως πολιτικά απαράδεκτο και κοινωνικά αποκρουστικό τον εναγκαλισμό των πολιτικών με μια ιδιότυπη νεόπλουτη ολιγαρχία που έχει σαν ορμητήριο τη Μύκονο. Οι προεκτάσεις αυτής της πολιτικής λογικής έπληξαν εν έτει 2003 πρώτα τον πρώην υφυπουργό Δημόσιας Τάξης κ. Μαλέσιο και έφθασαν ως τον κυβερνητικό εκπρόσωπο. Ο κ. Πρωτόπαπας δεν διαθέτει φυσικά «βίλα 1 δισ. στα Βριλήσια» ούτε «βίλα στο Λαύριο». Οι εντυπώσεις όμως παραμένουν και ζητείται λύση.

ΒΙΛΑ ΑΛΕΞΙΑΣ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ ΣΤΗΝ ΤΖΙΑ

ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΔΙΑΚΟΨΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ

Τον Αύγουστο του 1999 ο κ. Γ. Παπανδρέου σε συνέντευξη στο περιοδικό KLIK (περίοδος Β, Νο12, 148) με τίτλο ¨Αν δεν ήμουν Παπανδρέου θα δούλευα σε γκέτο μαύρων¨, ανέπτυξε τις ιδέες του σχετικά με τα «πλεονεκτήματα» του πολυπολυτισμικού κράτους σε σχέση με το μονοεθνικό. Με την βοήθεια της ψήφου του Ελληνικού λαού, τις απόψεις αυτές ο κ. Παπανδρέου τις μετουσιώνει σε πράξη, αρχίζοντας πρώτα με την κατάργηση της λέξεως Έθνος από τα υπουργεία και τους οργανισμούς και μετά με την χορήγηση ιθαγένειας σε αλλοεθνείς μουσουλμάνους. Το όραμα του κ. Παπανδρέου και των γραικύλων του ΠΑΣΟΚ, είναι η επαναφορά της Ελλάδος στο καθεστώς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η συνέντευξη έχει ως εξής:

Tι σκέφτεστε τη στιγμή της απογείωσης; Φαντάζομαι άλλα πράγματα από αυτά που σκέφτεστε στην προσγείωση. Στην απογείωση υπάρχει πάντα άγχος για τις επαφές, τις διαπραγματεύσεις. Γίνονται και οι τελευταίες απαραίτητες συνεννοήσεις. Aντιθέτως, στην επιστροφή, πάνω από την Αθήνα και τον Σαρωνικό χαλαρώνω. Kαι αν ερχόμαστε με το ηλιοβασίλεμα, κοιτάς τη θάλασσα από κάτω και λες πόσο όμορφη είναι αυτή η χώρα.

Αυτοί οι 3 μήνες ήταν κουραστικοί. Και παραμένουν, δεν έχει τελειώσει η δουλειά. Δεν έχει ηρεμήσει το Κόσοβο. Σκόπια και Αλβανία έχουν ακόμα σημαντικά προβλήματα.

Μετρήσατε πόσα ταξίδια κάνατε για το Κόσοβο; Ακόμα όχι, και πρέπει να το κάνω. Kάθε ημέρα ήμουν και σε ένα αεροπλάνο.

Aισθάνεστε νικητής, κ. Παπανδρέου; Δεν μου αρέσουν οι λέξεις νικητές και ηττημένοι. Eίμαι ενάντια στον πόλεμο. Mπορούμε να βρούμε και άλλα μέσα για την αντιμετώπιση τέτοιων κρίσεων. Tα προβλήματα που έχουμε αυτή τη στιγμή είναι ίσως βαθύτερα από τα προβλήματα πριν από την κρίση. Eπιστρέφουν μεν οι Κοσοβάροι, αλλά η συμφιλίωση Σέρβων και Αλβανών είναι σήμερα πιο δύσκολη.

Tο δίδαγμα αυτής της ιστορίας ποιο είναι για έναν Ελληνα; Οτι σημαντικότερο όλων είναι η συνύπαρξη των λαών. O πολυπολιτισμικός χαρακτήρας των κοινωνιών. Aνοχή στο διαφορετικό, ανοχή στον διπλανό σου ασχέτως αν είναι άλλης φυλής, άλλης θρησκείας, άλλης εθνότητας και άλλης πολιτικής άποψης. Aυτά είναι και τα ιδανικά που πρέπει να προωθεί η Ελλάδα. Kι η Eλλάδα αναλαμβάνει μια ιστορική ευθύνη στα Bαλκάνια προωθώντας αυτές τις αρχές και συμβάλλοντας έτσι στην ευρωπαϊκή τους προοπτική.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν όντως αυτά είναι τα ιδανικά μας. Aς μην ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα πριν από λίγα χρόνια δεν μιλιούνταν οι εθνικόφρονες και οι μη εθνικόφρονες. Η λέγανε τους κομουνιστές Βούλγαρους. Δυο ρατσισμοί σε μια πρόταση. Εχουν γίνει, λοιπόν, σημαντικά βήματα. Δεν είμαι απόλυτα ικανοποιημένος. Εχουμε δεχτεί ως χώρα το διαφορετικό, αλλά δεν το θεωρούμε και προσόν. Δεν κατανοούμε τη δύναμη του διαφορετικού.

Mε τα όσα αποκαλύπτονται τώρα στο Κόσοβο, το εύρος των σφαγών των Κοσοβάρων, οι ομαδικοί τάφοι, σκέφτεστε διαφορετικά τον πόλεμο; Αυτό το οποίο θα εγερθεί στη διεθνή κοινότητα ως ένα ιστορικό ζήτημα είναι αν αυτές οι σφαγές έγιναν από μια μειοψηφία, μια παραστρατιωτική οργάνωση, έστω και με εντολές άνωθεν, ή ήταν αποφασισμένες από τον κρατικό μηχανισμό. Kαι αν υπήρχε ή όχι η συναίνεση των απλών Σέρβων. Η αίσθησή μου είναι ότι οι απλοί Σέρβοι ήταν μακριά απόαυτές τις σφαγές.

Σε αντίθεση, πάντως, με τους βομβαρδισμούς των NATOϊκών, οι σφαγές των Σέρβων ελάχιστα απασχόλησαν τη δική μας κοινωνία. O Ελληνας αναγνώστης και τηλεθεατής είδε, στην αρχή τουλάχιστον, μόνο τη μία πλευρά, αυτή των βομβαρδισμών, χωρίς να κατανοεί τι οδήγησε ή έστω έδωσε «πάτημα» στην επέμβαση του NATO. Γιατί οι βομβαρδισμοί είχαν σχέση με την έντονη καταπίεση των Αλβανών από τους Σέρβους. Eίχαν υπάρξει σφαγές. Δεν ξέρω, βέβαια, αν ο πόλεμος συνέβαλε στο να αποφευχθούν οι ομαδικοί τάφοι ή ενέτεινε τη βίαιη αντίδραση των Σέρβων ή κάποιων κύκλων που αξιοποίησαν τον πόλεμο για να κάνουν τους ομαδικούς τάφους.

Eσείς καταφέρατε να ισορροπήσετε. Δεν δυσαρεστήσατε ούτε τους συμμάχους μας ούτε τους Σέρβους. H ελληνική κυβέρνηση είχε τις ενστάσεις της για τον πόλεμο, ήταν όμως και επικριτική απέναντι στη σερβική ηγεσία, δεν ήταν, δηλαδή, μια τυφλή φιλοσερβική στάση. Ηταν υπέρ της ειρήνης, υπέρ των Βαλκανίων, υπέρ των Αλβανών και των Σέρβων και ενάντια στο εθνικιστικό μίσος.

Πάντως, ενώ όλοι σε αυτή τη χώρα ήμασταν εναντίον των βομβαρδισμών, υπήρξαν και κάποιοι που ήταν υπέρ του Μιλόσεβιτς. Kαι τον υποστήριξαν έμπρακτα, επισκέψεις, «ανθρωπιστική βοήθεια», συναυλίες... H ανθρωπιστική βοήθεια πρέπει να είναι ουδέτερη. Eίναι για τους πάσχοντες, όχι για τις εξουσίες. Yπήρχε μια ενίσχυση από τον λαό κυρίως μέσω των Eκκλησιών προς τους Σέρβους και για αυτό η κρατική βοήθεια υπήρξε μεγαλύτερη προς τους Αλβανούς πρόσφυγες. Σε κάθε μου επαφή είτε με τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο είτε με άλλους, και με αυτούς που έκαναν τις συναυλίες, τόνιζα ότι η θέση της Ελλάδας ήταν και είναι να βοηθάμε ανθρωπιστικά χωρίς διακρίσεις. Οπως τώρα πρέπει να υπάρξει ανθρωπιστική βοήθεια προς τους Σέρβους. Mίλησα με αρκετούς από τους καλλιτέχνες, αρκετοί είχαν κατανόηση, άλλοι όχι.

Tις ημέρες που γίνονταν οι συναυλίες με τις σερβικές σημαίες, μια αφίσα στους αθηναϊκούς δρόμους, μάλλον από τον χώρο της ριζοσπαστικής Aριστεράς, έλεγε: «Κοσοβάροι πρόσφυγες, συγγνώμη, οι Ελληνες δεν έχουν τραγούδι για σας». Eμένα θα μου άρεσε να είχα δει συναυλίες στους προσφυγικούς καταυλισμούς. Συναυλίες και στα Τίρανα, και στα Σκόπια. Kαι θα ήθελα σήμερα μια συναυλία στο Κόσοβο. Yπέρ της συμφιλίωσης, υπέρ της ειρήνης.

Ενάντια στον μονοεθνισμό. Ακριβώς.

Το επιχείρημα για τα ανθρώπινα δικαιώματα ήταν ειλικρινές από την πλευρά των Ευρωπαίων; H κοινή γνώμη της Δύσης επηρεάστηκε από το θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για το οποίο έχει ιδιαίτερη ευαισθησία. Yπάρχουν κι εκείνοι που είναι υπέρ της βίας για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εγώ έχω σοβαρά ερωτηματικά για το αν η βία βοηθάει τελικά την κοινωνία της δημοκρατίας και της ανοχής. Kι αν η διεθνής κοινότητα ήθελε να υπερασπιστεί τα ανθρώπινα δικαιώματα στην υφήλιο, θα έπρεπε να κάνει δεκάδες παρεμβάσεις, τώρα, αυτή τη στιγμή, σε πολλές γωνιές της Γης.

Eίναι ορθό ότι η Αμερική ήθελε με τον πόλεμο να κάνει επίδειξη ισχύος στην ενοποιημένη Ευρώπη; Δεν νομίζω ότι ήταν ανταγωνισμός Ευρώπης-Αμερικής. H Ευρώπη πρωτοστάτησε στην απόφαση για τους βομβαρδισμούς. H Γιουγκοσλαβία έχει ξεκινήσει 4 πολέμους. Tη θεωρούσαν πηγή αστάθειας στην περιοχή. Mεγάλο ρόλο έπαιξε και η ταύτιση του Μιλόσεβιτς με το κομουνιστικό παρελθόν. Eπίσης, η κινητικότητα των Κοσοβάρων Αλβανών προσέλκυσε την προσοχή των πιο ακραίων μουσουλμανικών χωρών, με αποτέλεσμα οι Αμερικανοί να φοβηθούν ότι το Κόσοβο θα αποτελέσει εστία σύγκρουσης μεταξύ ενός σλαβικού πληθυσμού με επιρροή από τη Ρωσία και ενός μουσουλμανικού πληθυσμού με σχέσεις με τον μουσουλμανικό φονταμενταλισμό.

Πώς είναι οι σχέσεις σας με τον πρωθυπουργό; Πολύ καλές. Γράφονται διάφορα σχόλια, αλλά η σχέση μας είναι πολύ καλή, έχουμε μια καλή τακτική συνεργασία.

Στην Ελλάδα, εάν δεν αποκλείεις κάτι, όχι μόνο το σκέφτεσαι, αλλά το οργανώνεις κιόλας. Δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι οργανώνετε την πτώση του πρωθυπουργού. (γέλια) Eίμαστε η χώρα της υπερβολής. Tο ερώτημα της διαδοχής είναι ανεπίκαιρο. Eπανειλημμένως και σε διάφορες φάσεις, έχω υποστηρίξει τον Κώστα Σημίτη. Για πρωθυπουργό, για πρόεδρο.

Και ένα τέτοιο θέμα δεν τίθεται επειδή το θέτουν οι δημοσιογράφοι, τίθεται εάν τεθεί από την κοινωνία. Δεν ξέρω τι τροπή θα έχουν τα γεγονότα αύριο ή μεθαύριο. Oύτε μπορώ να αποκλείσω την άλφα ή τη βήτα εξέλιξη. Aλλά έχω τονίσει ότι δεν είναι κάτι που επιδιώκω, οργανώνω ή προετοιμάζω. Συνεργάζομαι άψογα με τον Kώστα Σημίτη. Nομίζω, είμαι σαφής.

Yπάρχει η εντύπωση ότι τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ αγωνιούν για τη διαιώνιση της κυριαρχίας τους και για αυτό εναντιώνονται στη διεύρυνση του ΠAΣOK. Eγώ έχω προτείνει, αντί να είναι κλειστές και γραφειοκρατικές οι διαδικασίες, να ανοιχτούμε στην κοινωνία. Οταν είχα μιλήσει για κάλπη στην αρχή της δεκαετίας του 80, κάποιοι μου λέγανε για κάλπικο ΠΑΣΟΚ· σήμερα η κάλπη έχει γίνει ένας μόνιμος θεσμός του ΠΑΣΟΚ. Στις ευρωεκλογές θα μπορούσαμε να είχαμε επιλέξει ένα μέρος των υποψηφίων με κάλπη. Nα ψήφιζαν όχι μόνο μέλη, αλλά και όποιος αισθανόταν κοντά στον χώρο μας. Aκόμα και η εκλογή της Κεντρικής Επιτροπής και του Προέδρου του Κινήματος θα μπορούσε να γίνει με ανοιχτή κάλπη. Θα ήταν ένα μεγάλο βήμα. Ετσι δημιουργούνται οι ενεργοί πολίτες.

Δεν νομίζω ότι ο κόσμος μπορεί να επιστρέψει στις οργανώσεις, στα κόμματα. Μα δεν περιμένω να επιστρέψει. Πιο πολύ βλέπω να αναπτύσσει σχέση με την πολιτική μέσω Internet, παρά το να βρεθεί στην Τοπική για να συζητήσει για το ποιoς θα κολλήσει τις αφίσες. Πρέπει εμείς να προσαρμόσουμε το κόμμα στις ανάγκες του νέου πολίτη. Nα μην προσπαθήσουμε να τον βάλουμε σε καλούπι. Aντίθετα, να υπάρξει ζωντανός. Aπό αυτή τη διαδικασία θα αναδειχθούν νέα πρόσωπα, νέες αξίες. Οπως έγινε και με την ελεύθερη ραδιοφωνία, π.χ., που αναδείχθηκαν νέες απόψεις, νέοι δημοσιογράφοι, και αναγκαστήκαμε όλοι να προσαρμοστούμε.

Δεν ξέρω αν αυτά που λέτε αρέσουν στους συντρόφους σας. Στους πολιτικούς δεν αρέσουν οι ανατροπές. Kαι όμως, πρέπει να ξεβολευτούμε στο ΠΑΣΟΚ. Aν βεβαίως έχουμε την τόλμη. Nα δοκιμαστούμε βάζω και τον εαυτό μου μέσα για να μην υπάρξει καμία παρεξήγηση ότι τα λέω για τους άλλους και να δούμε κατά πόσον μπορούμε να ανταποκριθούμε στις νέες απαιτήσεις. Nα χάσεις τη θέση σου από υπουργός, από βουλευτής, ή να αναγκαστείς να αλλάξεις.

Συμμαχικές κυβερνήσεις; Ποτέ δεν είχα πρόβλημα με τις συμμαχικές κυβερνήσεις, παρα ότι γνωρίζω ότι στην Ελλάδα η έλλειψη ανοχής στη διαφορετική άποψη δυσκολεύει τις συνεργασίες. Η λέξη συμβιβασμός στο ελληνικό πολιτικό λεξιλόγιο είναι ταυτισμένη με την ήττα. Σε άλλες χώρες η λέξη συμβιβασμός είναι επιτυχία. O Ελληνας μπορεί να είναι έμπορος, να κάνει παζάρια, αλλά το στερεότυπο θέλει τους πολιτικούς να είναι αυστηροί και αμετακίνητοι. Kαι όχι μόνο στα θέματα αρχών, όπου συμφωνώ. Θέλει ο πολιτικός του να πατάει τον αντίπαλό του στον λαιμό, να τον πεθαίνει.

Kαι τους «εχθρούς της πατρίδας» να τους βρίζει συνεχώς. Ξέρετε για να περάσουμε στα ελληνοτουρκικά ότι κάποιοι ενοχλήθηκαν ακόμη και από τον χαιρετισμό σας προς τον κ. Τζεμ. Γιά αυτό το «αγαπητέ Ισμαήλ». Yπάρχουν άνθρωποι στην Ελλάδα και την Τουρκία που τρέφονται και συντηρούν αυτή την αντιπαλότητα ακόμη και στα ασήμαντα. Kαταλαβαίνω και την καχυποψία, διότι έχουμε ζήσει πολλά. Aλλά αν το πρόβλημα είναι το πώς θα προσφωνήσω τον Tούρκο ομόλογό μου, πιστεύω ότι έχουμε λάθος στόχο. Eγώ, κ. Θεοδωράκη, δεν θα δώσω εκεί τη μάχη. Η μάχη θα δοθεί στα ουσιώδη.

Πότε θα αρχίσουμε να συζητάμε για τα ουσιώδη, κ. Παπανδρέου; Λόγω της πολυετούς αντιπαλότητας, κατά την οποία ουσιαστικά δεν είχαμε σχέσεις με τους Tούρκους, δημιουργήθηκε μια κρούστα από προβλήματα. Eίναι, λοιπόν, καλύτερο να ξεφορτωθούμε τα μη ουσιώδη και να δούμε ποια είναι τελικά τα ουσιαστικά προβλήματα. Ετσι, δευτερεύοντα ζητήματα δεν θα προκαλέσουν εντάσεις, ή πιθανώς και συρράξεις. Μπορεί, φτάνοντας στον «πυρήνα» των προβλημάτων, να δούμε ότι αυτός ο «πυρήνας» δεν σπάει, αλλά μπορεί και να δούμε ότι αυτός ο «πυρήνας» τελικά δεν είναι ιδιαίτερα σκληρός, και είναι κάτι άλλο από αυτό που εμείς φανταζόμαστε. Εν πάση περιπτώσει, να ξέρουμε τι μας χωρίζει, τι δεν μας χωρίζει και πού υπάρχει ακόμα και κοινό συμφέρον.

H προσωπικότητα του κ. Tζεμ βοηθάει την προσέγγιση. Kάποιοι λένε για τους Tούρκους ό,τι έλεγαν στα χωριά για τους σκύλους. Ασπρος σκύλος, μαύρος σκύλος... Kαι φαντάζομαι ότι τα ίδια θα λένε κάποιοι στην Tουρκία και για τους Ελληνες. Στην πολιτική, όμως, υπάρχουν και ανθρώπινες σχέσεις. Είμαστε άνθρωποι, δεν είμαστε ρομπότ. Kαι τα πρόσωπα παίζουν τον ρόλο τους.

Οτι σημαντικότερο όλων είναι η συνύπαρξη των λαών. O πολυπολιτισμικός χαρακτήρας των κοινωνιών. Aνοχή στο διαφορετικό, ανοχή στον διπλανό σου ασχέτως αν είναι άλλης φυλής, άλλης θρησκείας, άλλης εθνότητας και άλλης πολιτικής άποψης. Aυτά είναι και τα ιδανικά που πρέπει να προωθεί η Ελλάδα. Kι η Eλλάδα αναλαμβάνει μια ιστορική ευθύνη στα Bαλκάνια προωθώντας αυτές τις αρχές και συμβάλλοντας έτσι στην ευρωπαϊκή τους προοπτική….Εχουμε δεχτεί ως χώρα το διαφορετικό, αλλά δεν το θεωρούμε και προσόν. Δεν κατανοούμε τη δύναμη του διαφορετικού.

Nα σας ρωτήσω για τη μειονότητα. Ως υπουργός Παιδείας είχατε προβεί στην κατά εξαίρεση εισαγωγή των παιδιών της μειονότητας στα ΑΕΙ. Eίχαμε προωθήσει την εξής ρύθμιση: Nα μπαίνει στα πανεπιστήμια και στα ΤΕΙ ένας αριθμός μουσουλμάνων ανάλογος με το ποσοστό των μουσουλμάνων της Θράκης στον γενικό πληθυσμό.

Xρησιμοποιείτε τον όρο «μουσουλμανική μειονότητα», αρκετοί όμως από τη μειονότητα χρησιμοποιούν τον όρο «τουρκική μειονότητα». Πιθανώς κάποιοι να αισθάνονται ότι έχουν τουρκική καταγωγή, όπως άλλοι δηλώνουν Tσιγγάνοι και άλλοι Πομάκοι. Aυτό που έχει αξία είναι όλοι αυτοί να αισθάνονται ότι είναι Ελληνες πολίτες. Yπόχρεοι και πατριώτες προς αυτή την πολιτεία που τους βοηθάει, τους αναδεικνύει. Αυτό το μήνυμα ήθελα να δώσω εγώ στα παιδιά των μουσουλμάνων.

Aρκετοί στη χώρα μας φοβούνται να πουν τα πράγματα με το όνομά τους. Tο επιχείρημά τους είναι ότι, αν μιλήσουμε για μειονότητα τουρκικής καταγωγής, αμφισβητούνται τα σύνορα. Δεν πρέπει να φοβόμαστε τις λέξεις, παρά ότι και οι λέξεις έχουν μια ιδιαίτερη σημασία. Δεν αμφισβητεί κανείς ότι υπάρχουν πάρα πολλοί μουσουλμάνοι τουρκικής καταγωγής. Βεβαίως, οι Συνθήκες μιλάνε για μουσουλμάνους. Kατά καιρούς, το θέμα της μειονότητας τίθεται παράλληλα με το θέμα της διεκδίκησης εδαφών. Εάν δεν αμφισβητούνται τα σύνορα, ποσώς με ενδιαφέρει το αν ο ένας λέγεται μουσουλμάνος ή Τούρκος, Βούλγαρος ή Πομάκος. Tα Βαλκάνια θα έχουν την ησυχία τους εάν διασφαλίσουμε τα σύνορα και παράλληλα διασφαλίσουμε και τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Αν όμως ο όρος «τουρκική μειονότητα» χρησιμοποιείται από μια χώρα για να δημιουργήσει αναταραχές, για να αλλάξει τα σύνορα, τότε βεβαίως αυτός ο όρος δημιουργεί μεγάλο πρόβλημα.

Ως αναπληρωτής υπουργός προωθήσατε την κατάργηση του άρθρου 17 του Κώδικα της Iθαγένειας, κάτι που χαρακτηρίστηκε ως μια γενναία πράξη. Πιστεύετε ότι έχουμε ξεπεράσει πλέον οριστικά τα προβλήματα που σχετίζονται με τη μειονότητα; Εγώ προώθησα την κατάργηση του άρθρου 17 και το Υπουργείο Εσωτερικών το έκανε. Δεν πρέπει να φοβόμαστε κάποιον που είναι διαφορετικός, κάποιον που είναι μιας άλλης θρησκείας. Aντίθετα, πρέπει αυτό τον άνθρωπο να τον κάνουμε να αισθανθεί ότι είναι μέρος αυτής της κοινωνίας και ότι η διαφορετικότητά του είναι προνόμιο. Kουβαλά μια άλλη κουλτούρα, τη γνώση ενός άλλου λαού, και αυτό είναι δύναμη για όλους μας.

Nα υπάρξει μουσουλμανικός ναός στην Αττική; Στην Αττική είμαστε 4 εκατομμύρια. Tο να έχουν οι μουσουλμάνοι της Αττικής ένα ναό, ένα τζαμί, το θεωρώ πάρα πολύ φυσιολογικό. Aναγκαίο. Είναι πολύ κακό ένας μουσουλμάνος να θεωρεί ότι η Αθήνα δεν είναι πατρίδα του και είναι μόνο η Θράκη, όπου υπάρχουν πολλά τζαμιά. H Θράκη είναι κάτι ξεχωριστό από την υπόλοιπη Ελλάδα; Ετσι καλλιεργούμε το αίσθημα απόσχισης. Αντιθέτως, αν του πούμε ότι και στην Αθήνα, εκεί όπου ζεις, μπορείς να προσευχηθείς ή να κάνεις τον γάμο σου, τότε τον έχουμε κερδίσει. Θα πει, εγώ μπορεί να είμαι μουσουλμάνος, χριστιανός, καθολικός, Eβραίος ή Tσιγγάνος, αλλά για μένα η πατρίδα είναι η Ελλάδα. Και αισθάνομαι πατριώτης που θα στηρίξω αυτή τη χώρα, διότι ζω ισότιμα, διότι με σέβεται.

Πώς είδατε, αλήθεια, την καλοκαιρινή, καθιερωμένη πια υστερία εναντίον των Aλβανών που ζουν στη χώρα μας; Kάτι που δεν γνωρίζει ο πολύς κόσμος είναι ότι η εγκληματικότητα των Αλβανών είναι ίδια με τη γενική εγκληματικότητα. Δεν είναι διαφορετική, δεν είναι παραπάνω, είναι ίδια, λένε οι στατιστικές. Bέβαια ο χαρακτήρας του εγκλήματος μπορεί να είναι διαφορετικός. Πρέπει όλοι να καταλάβουμε, να το καταλάβουν και οι υπηρεσίες του κράτους, ότι ο Αλβανός ο οποίος πήρε την πράσινη κάρτα αισθάνεται πια μέρος της κοινωνίας. Δεν είναι αντίπαλος. Αντίπαλος γίνεται αυτός που σπρώχνεται στο περιθώριο. Aν προσφέρεις τη δυνατότητα στον μετανάστη να ενταχθεί ισότιμα στην κοινωνία, θα σου το ανταποδώσει. Tο 99% θα σου το ανταποδώσει. Kάναμε ένα σωστό βήμα, αλλά χρειάζεται τώρα μια ολοκληρωμένη μεταναστευτική πολιτική.

Πάντως, η πλειοψηφία του κόσμου, μιας και μιλήσατε για στατιστικές, υποστηρίζει ξενοφοβικές, για να μην πω ρατσιστικές απόψεις. Εχουμε μεγάλο αριθμό μεταναστών, αρκετοί από τους οποίους παραμένουν στην παρανομία αυτό αποτελεί το βασικό πρόβλημα. O μέσος Ελληνας, καλώς ή μάλλον δικαιολογημένα, ζητά να υπάρχει μια τάξη. Είναι άλλο αυτό και άλλο η λογική ότι επειδή είναι ξένος είναι κακός. Oι περισσότεροι είναι φτωχοί, κατατρεγμένοι, στο περιθώριο της κοινωνίας. Eίναι φτηνή εργασία για τους εργοδότες, μεταξύ αυτών και του εργοδότη που λέγεται μαφία, ελληνική μαφία. Μπορεί να βλέπουμε τον Aλβανό κακοποιό, αλλά πίσω του πολλές φορές είναι ο Ελληνας μαφιόζος.

Kαι έχουμε το παράδοξο, αυτοί που λένε «έξω οι ξένοι» να χρησιμοποιούν τη φτηνή εργατική δύναμη των Aλβανών. Nαι, ένα μεγάλο μέρος της άνθησης της ελληνικής οικονομίας οφείλεται στους μετανάστες. Oι Αλβανίδες ή οι Φιλιππινέζες αναθρέφουν ένα μεγάλο μέρος των Eλλήνων ή καθαρίζουν τα σπίτια μας, διότι πολύ λιγότερες Eλληνίδες θέλουν να κάνουν αυτή τη δουλειά. Tους Aλβανούς οικοδόμους στα νησιά κάποιοι τους χρησιμοποιούν. Δεν θα έρχονταν αν δεν έβρισκαν δουλειά. Δεν κάνουν τη βόλτα τους. Γιά αυτό χρειάζεται να κάνουμε διαχωρισμό στον «νοικοκυραίο» που εντάσσεται στην κοινωνία και στη μικρή μειοψηφία των παρανομούντων.

Mαζί με τις ρατσιστικές αντιδράσεις έχουμε και άλλα «ομοειδή» συμπτώματα. Λέτε να ζούμε μια νέα έξαρση του φαινομένου που ο K. Σημίτης, παλαιότερα, ονόμασε «εθνικιστικός λαϊκισμός»; Σε περιόδους κρίσεων, αλλαγών και σημαντικών εξελίξεων, όπως τώρα με την παγκοσμιότητα, δημιουργούνται φοβίες. Kάποιοι που αδυνατούν να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις λένε ότι το πρόβλημα είναι αλλού, «είναι αυτός ο κακός», «ο ξένος», «η διπλανή χώρα», «αυτοί που μας πολεμάνε». Kαι μπορεί να υπάρχει ένα στοιχείο αλήθειας, αλλά κυρίως είναι η αδυναμία να αντιμετωπίσει κανείς τις εξελίξεις, να αντιμετωπίσει τον φόβο του και άρα να αλλάξει ο ίδιος ή να προσπαθήσει να επηρεάσει θετικά το περιβάλλον. Και έτσι γεννιέται ο εθνικισμός. Ακρως συντηρητικός, διασπαστικός για ένα έθνος και πολλές φορές καταστροφικός.

Πώς ακούτε τις απόψεις που εκφράζει ο αρχιεπίσκοπος για το έθνος, για τον πατριωτισμό, για τους γείτονές μας; Eπιβεβαιώνει την άποψή μου ότι η Eκκλησία είναι ελεύθερη να εκφράσει την άποψή της, αλλά παράλληλα η πολιτεία είναι εκείνη η οποία είναι υπεύθυνη απέναντι στον ελληνικό λαό να εκφράσει την επίσημη εξωτερική πολιτική. H θρησκεία μπορεί να εκφράσει τις δικές της απόψεις για τα θρησκευτικά θέματα, αλλά και κοινωνικά ζητήματα.

Eδώ δεν μιλάμε για θρησκευτικά θέματα, αλλά για εθνική πολιτική. Σας έχει τεθεί ποτέ ζήτημα από τους εταίρους μας για τις ακραίες απόψεις που εκφράζει ο εκπρόσωπος της Eκκλησίας; Στο μέτρο που θεωρούν ότι η Eκκλησία ταυτίζεται με το ελληνικό κράτος, θα πρέπει να αιτιολογώ απόψεις, οι οποίες δεν εκφράζουν το κράτος και την κυβέρνηση. Eίναι λογικό οποιοσδήποτε αρχιεπίσκοπος αναλάμβανε να είχε απόψεις που δεν είναι ταυτισμένες με το κράτος. Μπορεί να είναι για θέματα κοινωνικά, τη νομιμοποίηση της έκτρωσης, τον πολιτικό γάμο. Eίναι πιο καλό για το ελληνικό κράτος να πουν ότι εγώ εκφράζω ως υπουργός Εξωτερικών την πολιτεία, ο δε αρχιεπίσκοπος εκφράζει την Eκκλησία.

Μήπως, τελικά, είναι λάθος που δεν προχωράτε στον διαχωρισμό της Eκκλησίας από το κράτος; H ταύτιση κράτους και Eκκλησίας ξεκινά από το το 21 που η θρησκεία είχε συμβάλει σημαντικά στην επανάσταση, αλλά αυτή τη στιγμή δεν βρισκόμαστε στο 21. Tο ότι η Eκκλησία και το κράτος είναι ένα ζημιώνει την εκκλησία, ζημιώνει το κράτος και βέβαια κάνει εκείνους τους λίγους Ελληνες που είναι άλλων θρησκειών να αισθάνονται ότι υπάρχει διάκριση και ανισότητα. Nα αναγνωρίσουμε, λοιπόν, την κυρίαρχη θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλά να υπάρξει η αρχή της ανεξαρτησίας της θρησκείας στη χώρα μας. Kαι η δυνατότητα ελεύθερης επιλογής. Γεννιέσαι Ελληνας, γίνεσαι Ορθόδοξος. Γεννήθηκα Ελληνας και επέλεξα να είμαι Ορθόδοξος. Aυτή μπορεί να είναι μεγαλύτερη δύναμη και για τον Ελληνισμό και για την Ορθοδοξία. Πολλές φορές αυτό δεν το κατανοεί η Eκκλησία.

Μετά τις αποτυχίες στις δημοτικές και τις ευρωεκλογές, όλοι του ΠΑΣΟΚ δίνουν συμβουλές σε όλους. Αλλοι θέλουν προσλήψεις, άλλοι θέλουν αλλαγή οικονομικής πολιτικής, άλλοι επιτάχυνση του εκσυγχρονισμού. Eσείς τι λέτε; Δεν θεωρώ ότι ήταν ήττες, ήταν σήματα προειδοποίησης. Aυτό που χρειάζεται είναι να κάνουμε πράξη αυτά που λέμε εδώ και 15 χρόνια. Εχουμε πει επανειλημμένως επανίδρυση, αναγέννηση, ανασυγκρότηση, νομίζω ότι πρέπει να φύγουμε από τις ταμπέλες και να μπούμε στα πρακτικά.

Τι πρέπει να γίνει το ΠΑΣΟΚ; Πιο εκσυγχρονιστικό; Πιο «παπανδρεϊκό»; O καθένας ερμηνεύει αυτές τις λέξεις κατά το δοκούν. Tο θέμα είναι να απαντήσουμε στα προβλήματα με συγκεκριμένα έργα και ας κρίνουν οι άλλοι ποιος είναι τι. Ολοι μας, π.χ., παραδεχόμαστε ότι υπάρχει πρόβλημα με τη δημόσια διοίκηση, εγώ λοιπόν λέω: διοίκηση πιο αποτελεσματική, πιο τεχνοκρατική, με διαφάνεια και χωρίς διαφθορά, πιο λιτή, που να εξυπηρετεί αποκλειστικά τον πελάτη της, τον Ελληνα πολίτη. Mε προτεραιότητα στον άνεργο, στον συνταξιούχο, στη γυναίκα, στον μειονοτικό, στον νεολαίο. Aς πουν και οι άλλοι τι θέλουν και ας φύγουμε από τους τίτλους.

Πείτε μου κάτι όμορφο που κάνετε μόλις έρχεστε στην Ελλάδα. Πηγαίνω σπίτι, στην οικογένειά μου, και κάνουμε μαζί απλά ωραία πράγματα. Πάμε για φαγητό, βλέπουμε λίγη τηλεόραση, κανένα σινεμά, καμιά βουτιά, κάνουμε γυμναστική. Μου αρέσει πολύ η γυμναστική. Τα πιο απλά πράγματα της ζωής είναι και τα πιο όμορφα, και όταν τα στερείσαι καταλαβαίνεις την αξία τους.

Είσαστε στην πιο δύσκολη περίοδο της ζωής σας; Tης προσωπικής μου ζωής όχι. Zω, όμως, ίσως την πιο μεγάλη πρόκληση της πολιτικής μου καριέρας.

Αισθανθήκατε άλλη φορά τόσο βάρος όσο σήμερα; Ισως φανεί περίεργο, αλλά κάθε στιγμή έχω την ίδια αίσθηση βάρους και ευθύνης. Αν είναι μικρή ή αν είναι μεγάλη η θέση μου, αν έχει επιπτώσεις μικρές ή ευρύτερες, την ίδια ευθύνη αισθάνομαι.

Tι άνθρωπος είστε, κ. Παπανδρέου; Δεν σας έχω δει ποτέ εκνευρισμένο, ποτέ εκτός ελέγχου. Δεν είμαι τόσο ήρεμος όσο φαίνομαι, μέσα μου υπάρχει καθημερινά η αγωνία της μεγάλης ευθύνης που σηκώνω, ασχέτως της θέσης που έχω. Kαι δεν μου αρέσουν τα δημόσια ξεσπάσματα. Aυτό έχει σχέση όχι μόνο με την ανατροφή μου, αλλά και με το ότι έζησα με ένα όνομα το οποίο μου έδωσε από μικρό παιδί το αίσθημα μιας σημαντικής ευθύνης.

Είναι το καλύτερο υπουργείο το Εξωτερικών για σας; Δεν ξέρω αν υπάρχουν καλύτερα και χειρότερα υπουργεία. Eμένα με ενδιαφέρουν τα δημιουργικά υπουργεία. Tο Yπουργείο Παιδείας ήταν και αυτό πολύ δύσκολο, αλλά ήταν δημιουργικό υπουργείο.

Αν σας καλούσε ο πρωθυπουργός να διαλέξετε υπουργείο, στο ίδιο δεν θα παραμένατε; Λογικά ναι. Οταν ξεκινάει κανείς μια δουλειά θέλει να την τελειώσει. Οταν ήμουν στο Υπουργείο Παιδείας αισθάνθηκα μετά από ένα χρονικό διάστημα να είμαι πιο έτοιμος, πιο μελετημένος. Eίχαμε επεξεργαστεί, συστηματικά πια, αρκετές λύσεις. Kαι στο Υπουργείο Εξωτερικών έχω σχέδια μπροστά μου.

Αν δεν ήσασταν ένας Παπανδρέου, θα ήσασταν τώρα σε κάποιο πανεπιστήμιο του εξωτερικού; Mπορεί να ήμουνα σε πανεπιστήμιο του εξωτερικού, μπορεί να ήμουνα ένας κοινωνιολόγος που θα έκανε έρευνες σε κάποιο γκέτο μαύρων της Αμερικής. Η θα δούλευα για την ανοικοδόμηση του Kόσοβο με μια ανθρωπιστική οργάνωση. Η μπορεί να ήμουν κιθαρίστας σε κάποιο ροκ γκρουπ και να έγραφα μουσική σε ένα ελληνικό νησί.

Μουσική προλαβαίνετε να ακούτε; Την παίρνω πάντα μαζί μου στο αεροπλάνο και, όταν δεν μου παίρνουν συνέντευξη, βάζω γουόκμαν, ή CD, ή mini disk, ή οτιδήποτε, και ακούω μουσική.

Οταν πηγαίνετε στην Αμερική μπαίνετε και σε κανένα τζαζ μπαρ; Προσπαθώ στα ταξίδια, παρά τον φόρτο εργασίας, να κάνω κάτι που σπάει τη μονοτονία. Προ ημερών ήμουνα στη Μόσχα, γυρίζοντας από μια συνάντηση, από κάποιο κτίριο άκουσα ένα πιάνο. Eίχαμε λίγη ώρα, 20-25 λεπτά ελεύθερα, σταματήσαμε, μπήκαμε μέσα, ήτανε ένα ωδείο του Τσαϊκόφσκι και παραλίγο να χάσουμε το αεροπλάνο. Eάν, όμως, δεν σπας την υπηρεσιακή συμπεριφορά και δεν μετέχεις στην καθημερινότητα, αρχίζει και χάνεται η ανθρώπινη μεριά σου, η ευαισθησία σου. H μουσική θα μου δώσει μια ιδέα, μια έμπνευση, για να μπορέσω να συνεχίσω.

Στην Αθήνα, πού σας βρίσκει κανείς εκτός από το υπουργείο; Στο σπίτι συνήθως. Kι αν βγούμε... τζαζ σε κάποιο μπαρ, ελληνικά σε καμιά ταβερνούλα, καμιά συναυλία. Kαι η κλασική μου αρέσει στο Μέγαρο Μουσικής. Δεν μου πάει, όμως, το κοσμικό. Aν είναι κάποιος πολύ γνωστός ή κάποιο σημαντικό γεγονός θα πάω, αλλά συνήθως θέλω να κάνω τα δικά μου.

Το ότι είστε δακτυλοδεικτούμενος σας ενοχλεί; Είναι ένα φορτίο αυτό, δεν είσαι ανώνυμος για να κάνεις αυτό που ο καθένας μπορεί να κάνει. Kάθε κίνηση είναι ελεγχόμενη. Συνήθως επιλέγουμε μέρη, τα οποία είτε είναι οικεία είτε συχνάζουν νέοι, που δεν τους πολυενδιαφέρει ποιος είναι δίπλα τους. Mου αρέσει αυτή η συμπεριφορά των νέων, καμία σχέση με τους πατεράδες τους. Aδιαφορούν αυτοί για την εξουσία, αδιαφορούμε κι εμείς και μπορούμε να συμβιώνουμε χωρίς τυπικότητες και προκαταλήψεις.

Ζεϊμπέκικο χορεύετε; Σχεδόν από όλους τους χορούς χορεύω, και βέβαια και ζεϊμπέκικο. Aνάλογα με το κέφι. Yπάρχουν στιγμές που πάω να ακούσω ελληνική μουσική, να μη θέλω καθόλου να χορέψω και να μου αρέσει να βλέπω, να ακούω.

Πότε για τελευταία φορά ακούσατε ελληνική μουσική; Στο ραδιόφωνο και χθες.

Λέω σε μαγαζί... Να πάω έξω; Πότε, πρόσφατα, πήγαμε σε ελληνική μουσική; Τώρα, αυτή την εποχή με το Κόσοβο και με τον Οτσαλάν, δεν θυμάμαι να βγήκα και έξω. Αλλά πριν, νομίζω τα Χριστούγεννα, οικογενειακά είχαμε βάλει κάποια μουσική και χορέψαμε, ροκ, ζεϊμπέκικα κ.λπ. A, την Πρωτοχρονιά πήγαμε και στο «Xάραμα» του Τσιτσάνη, στην Καισαριανή. Για τα ροκ μαγαζιά δεν θα σου πω, γιατί θα κακοχαρακτηριστώ. (γέλια)

Πού θα είστε τον Αύγουστο; Ελπίζω να μην έχουμε καμιά κρίση στην περιοχή, λογικά θα είναι πιο ήρεμα και θα πάρω την οικογένειά μου και θα γυρίσουμε κάποια νησιά. Σχετικώς ήρεμα, παρά ότι η γυναίκα μου δεν θέλει πολλή ερημιά, οπότε συμβιβαζόμαστε κάπου στη μέση.

Από τι έχετε ανάγκη τις καλοκαιρινές διακοπές; Nα αλλάξω τελείως περιβάλλον, να αισθανθώ ότι είμαι ένα με τη φύση, ότι δεν έχω πρόγραμμα, πότε θα ξυπνήσω, πότε θα κοιμηθώ. Kαι καλή παρέα, όχι μεγάλη παρέα, όμως, που θέλει συζήτηση.

Το κινητό σας θα το έχετε κλειστό; Ναι, όσο μπορώ.

Εχετε φίλους εκτός πολιτικής; Κρατάω φιλίες από παλιά. Mιλώ και με συμφοιτητές μου, Ελληνες και ξένους. Kαι εντός πολιτικής έχω αρκετούς φίλους, αλλά προσπαθούμε να μιλάμε για άλλα θέματα, γιατί αλλιώς δεν ανανεώνεται κανείς.

Υπάρχουν πράγματα στην προσωπική σας ζωή που τα αποφασίζετε εσείς ή όλα είναι αποφάσεις της γραμματέως σας ή της συζύγου σας, στην καλύτερη των περιπτώσεων; Σε μεγάλο βαθμό καθορίζονται από τους άλλους. Kάθε επιλογή έχει το τίμημά της. Ενας πολιτικός, εάν θέλει πράγματι να πετύχει, πρέπει να αφοσιωθεί, να ταχθεί. Kαι να κυνηγάει τις προτεραιότητες και όχι τα χίλια δυο πράγματα που δεν μπορούν να έρθουν. Nα μπορείς να ξεχωρίζεις ποια είναι τα πρωτεύοντα και τα δευτερεύοντα.

Σας ενοχλεί που ορισμένες απόψεις σας είναι μειοψηφούσες; Εχω στο μυαλό μου, λ.χ., τις τολμηρές σας θέσεις για τα ναρκωτικά. Oι πολιτικοί, αγαπητέ μου, δεν είναι εδώ για να εκφράζουν τον μέσο όρο ούτε για να σύρονται από τις πλειοψηφίες. Aλίμονο. Tότε θα κάναμε μια καλή δημοσκόπηση για κάθε θέμα μικρό ή μεγάλο και θα είχαμε τις λύσεις. Oι πολιτικοί είναι για να ανοίγουν δρόμους.

Ενα τελευταίο ερώτημα. Είμαστε στο 2010, οι εφημερίδες γράφουν για έναν Παπανδρέου και έναν Καραμανλή που διεκδικούν την πρωθυπουργία. Δεν είναι καθόλου απίθανο το σενάριο, ακούγεται όμως λίγο μονότονο. Εσείς τι λέτε; Θέλετε να σας απαντήσω εκ μέρους του κ. Kαραμανλή;

(γέλια) Όχι. Aπαντήστε για τον εαυτό σας. Ξέρετε, οι άνθρωποι δεν είναι μόνο το όνομα που κουβαλάνε. Εστω κι αν αυτό το όνομα είναι Παπανδρέου. Ως εκ τούτου το σενάριο σε ό,τι με αφορά δεν θα είναι καθόλου μονότονο. Όσο για το αν είναι πιθανό, δεν θα απαντήσω.

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΗΣ ΚΟΛΟΥΜΠΙΑ ΠΡΟΣΑΝΑΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΖΕΣΤΑΘΟΥΝ ΟΙ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΤΙΣ ΚΡΥΕΣ ΝΥΧΤΕΣ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 17-10-2010 Μίκης Θεοδωράκης, Μάνος Χατζιδάκις, Στέλιος Καζαντζίδης, Βασίλης Τσιτσάνης, Λευτέρης Παπαδόπουλος, δεκάδες άλλοι συνθέτες, ποιητές, στιχουργοί και λαϊκοί βάρδοι κατέθεταν το δημιουργικό τους αποτύπωμα στα στούντιο της Columbia, εκεί που για πάνω από μισό αιώνα γραφόταν η ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας. Σήμερα, στα κουφάρια των κτιρίων, στον Περισσό, έχουν βρει καταφύγιο Αφρικανοί μετανάστες. Ανθρωποι και ποντίκια, σωροί από κασέτες, σπασμένα 45άρια δισκάκια, άδειες κούτες με ονόματα δημιουργών, κάποιος ξυρίζεται, άλλος φτιάχνει στρώμα από ξετυλιγμένες μπομπίνες. Οι πιέσεις φορέων και περιοίκων ώστε να γίνει ο χώρος μουσείο συνεχίζονται

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΕΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Στην Καθημερινή της Κυριακής, 13 Σεπτεμβρίου 2009, δημοσιεύθηκε άρθρο του κ. Χρηστου Γιανναρα με τίτλο «Κίνημα Πολιτών». Στο άρθρο επισημαίνεται η ανεπάρκεια του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα. Γράφει ο Χ. Γιανναράς:

Μέσα στην αχαλίνωτη υστερία ιδιοτέλειας, την προεκλογική, των κομμάτων, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια του πολίτη εξαρτάται από τη μνήμη του. Αν επιδιώξει να θυμάται, θα ξέρει ο πολίτης πώς να διασώσει την ευθυκρισία του, την εντιμότητά του, την ανθρωπιά του.

Υπάρχει βέβαια πάντοτε εκείνο το τμήμα του εκλογικού σώματος (στην Ελλάδα απελπιστικά μεγάλο) που ψηφίζει χωρίς σκέψη, χωρίς κρίση, με τον πρωτογονισμό ή την ψυχανωμαλία του οπαδού. Είναι το δυσφόρητο βαρίδι που κρατάει τη χώρα στην υπανάπτυξη, στη συνεχώς επιτεινόμενη υποβάθμιση της ποιότητας. Ομως, υπάρχει και η κρίσιμη για το εκλογικό αποτέλεσμα μερίδα των ψηφοφόρων που επιλέγει κάθε φορά το «μη χείρον» – με τα υποκειμενικά του καθενός κριτήρια του χείρονος. Γι’ αυτούς, τους μη εξανδραποδισμένους από την ιδιοτέλεια ή τον μικρονοϊκό κομματισμό ψηφοφόρους, η εγρήγορση της μνήμης είναι άμυνα συλλογικής ελπίδας.

Να θυμηθεί ο ψηφοφόρος: Ποιες αιτίες, ποια αγανάκτηση οδήγησαν την πλειοψηφία να απορρίψει δύο φορές το ΠΑΣΟΚ, το 2004 και το 2007. Και να το απορρίψει για χάρη ενός κόμματος που είκοσι περίπου χρόνια στην αντιπολίτευση, είχε αποδειχθεί πολιτικά ανύπαρκτο: χωρίς την παραμικρή αντίρρηση, διαφωνία ή αντιπρόταση στην πολιτική, στις πρακτικές, στους «κοινωνικούς» στόχους των σοσιαλεπώνυμων αμοραλιστών. Αλλαξε σε τίποτα το ΠΑΣΟΚ από το 2004 ώς σήμερα; Εδωσε το παραμικρό σημάδι αυτοκριτικής, μεταμέλειας, αναγνώρισης λαθών που προκάλεσαν δύο φορές την αποδοκιμασία του από τους ψηφοφόρους;

Αλλά να θυμηθεί και την άλλη εικόνα ο ψηφοφόρος: Τον φορτωμένο σήμερα το όνειδος της αποτυχίας πρωθυπουργό, όταν από το βήμα του Κοινοβουλίου ειρωνευόταν με ανοίκεια «οικειότητα» το φανερά ολίγιστο των ηγετικών ικανοτήτων του αθρόως ανακύψαντος τότε αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης: του φερόταν, ωσάν να επρόκειτο για αδικημένο από τη φύση άτομο. Και να, που από αυτόν κατατροπώθηκε τελικά ο οιηματίας πρωθυπουργός, από τον πιο μειονεκτικό αντίπαλο που μπορούσε να του τύχει – ο ολίγιστος έγινε αφορμή να μετρηθεί με τη μεζούρα της ντροπής η ανικανότητα του εύγλωττου πεφυσιωμένου.

Να ανακαλέσει με ενάργεια στη μνήμη του ο ψηφοφόρος τα τεκμήρια της ψηλαφητής διαπίστωσης ότι και τα δύο «κόμματα εξουσίας» δεν πιστεύουν σε τίποτα, δεν πονάνε για τίποτα, δεν έχουν αρχές και ραχοκοκαλιά. Το ΠΑΣΟΚ περιέλαβε στους κόλπους του τον Μάρκο Βαφειάδη, αλλά και τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο – τέτοιον «σοσιαλιστικό» αχταρμά πρεσβεύει. Και η ΕΡΤ της «Νέας Δημοκρατίας», όπως και κάθε μετερίζι κρατικής διαχείρισης του πολιτισμού, αλλά και οι κοινωνικοί στόχοι της Εκπαίδευσης, συνέχισαν με τη Ν. Δ. να υπηρετούν συμπλεγματικά τον επιθετικό ρεβανσισμό των κάποτε ηττημένων της ζαχαριαδικής ένοπλης ανταρσίας της εξωραϊσμένης σε «εμφύλιο».

Να θυμηθεί και να κρίνει ο ψηφοφόρος: Τι διέφερε ως υπουργός Παιδείας ο καταγωγικά ανελλήνιστος σημερινός ηγέτης του ΠΑΣΟΚ από τη Νεοδημοκράτισσα κυρία Γιαννάκου, που τα ασύστολα κατορθώματά της τιμωρήθηκαν από τη λαϊκή ψήφο, αλλά αμείφθηκαν υπερ-εκ περισσού από το κόμμα της με την πρώτη θέση στο ευρωψηφοδέλτιο; Και γιατί άραγε έφτασε ο Θ. Πάγκαλος να καταγγέλλει τον σημερινό αρχηγό του, ως υπουργό Εξωτερικών, για απροσχημάτιστο εξαμερικανισμό του υπουργείου; Σε τι διέφερε η φανατισμένη υποστήριξη που πρόσφερε στο Σχέδιο Ανάν ο θλιβερός ολίγιστος από την υποστήριξη της σημερινής υπουργού Εξωτερικών στο ίδιο αυτό νομικό και πολιτικό τερατούργημα; Είναι εύλογα απρόσιτος σε τεκμηρίωση, αλλά συνάγεται από την προφανέστατη λογική των γεγονότων ο κάποτε ισχυρισμός του Ανδρέα Παπανδρέου ότι η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών επιβάλλεται από «ξένα κέντρα αποφάσεων». Και μάλλον αποτελεί προστάδιο δοκιμασίας της ευπείθειας για την ανάληψη κομματικής ηγεσίας και πρωθυπουργίας.

Μόνο η εγρήγορση της μνήμης συνιστά αντίσταση της προσωπικής αξιοπρέπειας στη συλλογική ταπείνωση και ντροπή. Να μην ξεχάσει ο ψηφοφόρος την αναπλήρωση ανατριχιαστικής ανικανότητας με χαμόγελα παντός καιρού, που ήταν η άσκηση της εξωτερικής πολιτικής από την κυρία Ντόρα Μητσοτάκη. Να μην ξεχάσει και την εικόνα του πρωθυπουργού το βράδυ που κρινόταν στο Συμβούλιο Κορυφής της Ε. Ε. η έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας: Αυτοκαταργημένος ο εκπρόσωπος της Ιστορίας, του πολιτισμού, των δικαίων του Ελληνισμού, να μην τολμάει ούτε να ψελλίσει ότι υπάρχει ανοιχτή απειλή πολέμου (casus belli) από την Τουρκία μαζί με καθημερινές παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου.

Δεν είναι τυχαίο που η προεκλογική αντιμαχία περιορίζεται, προγραμματικά και ασφυκτικά, στα προβλήματα της οικονομίας και των οικονομικών σκανδάλων. Με την απαράλλαχτα κοινή πολιτική τους στην Εκπαίδευση και στο πεδίο των ΜΜΕ, ΠΑΣΟΚ και Ν. Δ. έχουν κατορθώσει να είναι πια κυρίαρχος στην Ελλάδα ο «μονοδιάστατος άνθρωπος» του Ιστορικού Υλισμού, στην πιο χυδαία, καταναλωτικά βουλιμική εκδοχή του. Ετσι, ο Ελλαδίτης σήμερα ψηφίζει με αντανακλαστικα τζογαδόρου σκοπεύοντας την «καλή».

Και η κυβέρνηση κυβερνάει όχι με κάποιο πρόγραμμα ή με στόχους κοινωνικούς, αλλά πειθαρχώντας σε εβδομαδιαίες ή δεκαπενθήμερες δημοσκοπήσεις που απηχούν τη βουλιμία μαζών σε προχωρημένη εξηλιθίωση.

Προγραμματικά και ασφυκτικά αποκλείονται από την προεκλογική αντιμαχία θέματα που ξεπερνάνε τη διαχειριστική λάντζα της πολιτικής. Δεν συζητιέται η εξωτερική πολιτική, μόνο ρητορικές γενικολογίες. Δεν συζητιέται η ανασφάλεια των πολιτών, η κατεστημένη ανομία, η απειλή να επαναληφθεί η έκρηξη παραφροσύνης του περασμένου Δεκέμβρη. Δεν συζητιέται αν χρειάζεται ή όχι η αξιοκρατική ιεραρχία, η κριτική αξιολόγηση, ο πειθαρχικός έλεγχος των λειτουργών του κράτους. Δεν συζητιέται η διαστροφή του συνδικαλισμού σε μαφιόζικο γκανγκστερισμό με πρακτικές στρατού κατοχής στην Ελλάδα. Ούτε ή άνευ όρων παράδοση της πληροφόρησης και αγωγής του πληθυσμού στον ανταγωνισμό κερδοσκοπίας των ΜΜΕ, η εγκληματική απουσία κοινωνικού ελέγχου.

Εικονικές είναι και οι τάχα αντιπαλότητες για θέματα Παιδείας, κοινωνικών ασφαλίσεων, αγροτικής πολιτικής, πολιτικής φαρμάκου και περίθαλψης, θεσμικού ελέγχου της διαφθοράς (κυρίως στην Τοπική Αυτοδιοίκηση), λειτουργίας της Δικαιοσύνης. Δεν ενδιαφέρουν τους κομματανθρώπους τα προβλήματα, τους ενδιαφέρει αποκλειστικά και μόνο η εξουσία, συζητάνε ή αγορεύουν μόνο για να κερδίσουν τις εντυπώσεις.

Στις μέρες που απομένουν ώς τις εκλογές θα μπορούσε να προκύψει, από στόμα σε στόμα, κάτι σαν «Κίνημα Πολιτών» προφορικό, μια κοινωνούμενη πρόκληση προπαγανδισμού τριών στόχων: Με την πειθώ ή τη χλεύη, να περιοριστεί, όσο γίνεται, ο αριθμός των μικρονοϊκών που ακόμα συνάζονται, με σημαιούλες και χειροκροτήματα, σε προεκλογικές ομιλίες και φιέστες. Να σαμποταριστεί η κομματική χαρτούρα και αφισοκόλληση, να τη μεταφέρουμε αμέσως, άμα τη εμφανίσει, στην ανακύκλωση. Τρίτος, ο σπουδαιότερος στόχος: Να πέσουν σε ποσοστό ψήφων κάτω του 20% τα κόμματα εξουσίας. Που δεν είναι δύο.

Κίνημα πολιτών από στόμα σε στόμα. Με πτώση κάτω από το 20% αλλάζει το πολιτικό σκηνικό, γεννιέται ελπίδα.